ท่วงทำนองหลักของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมิใช่การต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจ แล้วก็มิใช่การต่อสู้อย่างดุเดือด หากแต่เป็นการบำเพ็ญเพียร
ในจุดนี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในสำนักชิงซาน
โดยเฉพาะยอดเขาเสินม่อ ศิษย์สี่คนที่กระทั่งการพูดคุยเรื่อยเปื่อยก็มิถนัด เวลาส่วนใหญ่ในทุกๆ วันล้วนแต่ใช้ในการบำเพ็ญเพียร
ในตอนแรกสุด กู้ชิงและหยวนฉวี่ยังรู้สึกใจไม่สงบ เนื่องเพราะการมีอยู่ของท่านผู้พิทักษ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็ค่อยๆ เคยชินกับการมีอยู่ของมัน แล้วก็เริ่มตั้งใจบำเพ็ญเพียร — เพราะอย่างไรเสียไป๋กุ่ยก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอน การจะปรับตัวให้เคยชินจึงมิใช่เรื่องที่ยากลำบากอะไร
ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ยอดเขาเงียบสงบ
เจ้าล่าเยวี่ย กู้ชิง หยวนฉวี่ต่างทำสมาธิและฝึกกระบี่อยู่ในที่ที่ตัวเองคุ้นเคย
บางครั้งจะมีเสียงกระบี่แหวกอากาศ บางครั้งจะมีเสียงร้องของวานรดังขึ้น
จิ๋งจิ่วถูกขังอยู่ในที่ราบหิมะเป็นเวลาหกปี สภาวะหยุดนิ่งไม่คืบหน้า แต่หลังจากที่เริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่ เขาก็มิได้มีท่าทีรีบร้อนอะไร
ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของเขารวดเร็วจนยากจะจินตนาการได้ เร็วจนถึงขนาดที่ว่าเหมือนพลังวิญญาณไหล่บ่าเข้าไปในร่างกายของเขา
ทุกครั้งที่เขาทำสมาธิ พลังวิญญาณที่มารวมตัวกันอยู่บนยอดเขาเสินม่อจะมีจำนวนมากขึ้น แล้วก็มีความบริสุทธิ์มากขึ้น
หลังจากนั้นหลายวัน ไป๋กุ่ยก็พบความผิดปกติเวลาที่เขาทำการบำเพ็ญเพียร มันจึงเดินออกมา
