เจ้าล่าเยวี่ยอุ้มไป๋กุ่ยเอาไว้ เดินตามจิ๋งจิ่วเข้าไปในตำหนัก
ภายในตำหนักกว้างขาง พื้นก่อขึ้นมาจากหยกเขียว ไม่รู้ว่าใช้วิธีการอะไรถึงได้แกะสลักลวดลายที่มีความซับซ้อนละเอียดขนาดนั้นออกมาได้ เปล่งประกายระยับระยิบ แผ่กลิ่นอายของข่ายพลังออกมาบางๆ
รอบนอกพื้นหยกข่ายพลังมีแท่นสูงประมาณครึ่งตัวคนวางอยู่แถวหนึ่ง ซึ่งก็ทำขึ้นมาจากหยกเขียวเช่นเดียวกัน พื้นผิวเรียบลื่นเป็นมันวาว ด้านบนมีขวดหยดรูปร่างต่างๆ วางอยู่
เจ้าล่าเยวี่ยเดาได้ว่าขวดหยกเหล่านี้น่าจะเป็นวัตถุดิบที่ใช้พลังสายฟ้าในการเลี้ยงดูขึ้นมา ผ่านไปช่วงหนึ่งก็จะถูกส่งไปยังยอดเขาซื่อเยวี่ยเพื่อใช้ทำยาวิเศษชนิดต่างๆ
หากเป็นเวลาปกตินางคงจะเดินไปดูป้ายบนขวกหยกเหล่านั้นเหมือนอย่างจิ๋งจิ่ว แต่ตอนนี้สมาธิทั้งหมดของนางล้วนแต่อยู่ที่หน้าอกของตัวเอง
หากใช้คำพูดที่นางเคยพูดกับจิ๋งจิ่วประโยคนั้นมาอธิบาย นางดุร้ายอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนต่างรู้ว่านางใจกล้าอย่างมาก แต่ในเวลานี้นางกลับกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก
แมวขาวที่ถูกนางกอดเอาไว้ในอ้อมอกไม่ขยับ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มภูเขาทั้งลูก แล้วก็เหมือนกำลังอุ้มควันสายหนึ่งอยู่
หากจะนิยามให้ตรงมากกว่านั้นก็น่าจะเป็น — นางเหมือนกำลังอุ้มป้ายวิญญาณของบูรพาจารย์ของสำนักชิงซานอยู่
แขนทั้งสองข้างของนางแข็งเกร็ง ฝีเท้าหนักอึ้ง สายตามองดูจิ๋งจิ่วพลางถามว่า “พวกเรามาที่นี่ทำไม?”
ไป๋กุ่ยลืมตามองดูนาง ในใ
