ชีวิตปกติบนยอดเขาคือการบำเพ็ญเพียร การพูดคุยเรื่อยเปื่อยเหมือนอย่างวันนี้ความจริงแล้วมีน้อยนัก บรรยากาศของการกลับมารวมตัวอีกครั้งดูผ่อนคลาย เพียงแต่คนที่ไม่ถนัดในการพูดคุยเมื่อมาอยู่ด้วยกันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรจริงๆ จึงทำให้เกิดการนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
จิ๋งจิ่วคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขาหยิบเอาด้วงหิมะตัวนั้นออกมา พลางกล่าวว่า “ข้าเก็บมันมาจากที่ราบหิมะ”
ด้วงหิมะตัวนั้นร่างกายเป็นสีขาว ขาเหมือนไม้ไผ่ รูปร่างน่าเกลียดแต่สะอาดสะอ้าน หากคนปกติมาเห็นมัน จะต้องรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากแน่
เจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิงเพียงแต่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย ส่วนเด็กหนุ่มแซ่หยวนนั้นตื่นเต้นจนส่งเสียงตะโกนออกมา
“ตอนที่อยู่บนที่ราบหิมะครั้งนี้ข้าก็เห็นศพพวกมันอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นแบบยังมีชีวิตอยู่!”
“พวกมันคือลูกของหนอนหิมะ แต่ภายหลังไม่รู้ว่าได้รับผลกระทบอะไรเข้า จึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนนี้ไม่เหมือนกับสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยตัวอื่นแล้ว”
จิ๋งจิ่วพลิกฝ่ามือ ด้วงหิมะตัวนั้นหล่นลงบนพื้น มันรับรู้ได้ถึงสภาพแวดล้อมที่แปลกไป จึงรู้สึกวิตกกังวล จากนั้นรีบพลิกตัวตามสัญชาติญาณ เปิดเผยร่างกายช่วงท้องออกมาเพื่อแสดงออกว่ายอมจำนน ขาเล็กๆ ที่เหมือนปล้องไม้ไผ่สีขาวทั้งหกสั่นขึ้นมาด้วยความเร็วสูง ส่งเสียงเสียดสีคล้ายดั่งจักจั่น
“น่าสนใจ” เด็กหนุ่มแซ่หยวนยื่นมือไปหยิบมันมาพินิจพิเคราะห์ดู
