กู้ชิงกล่าวเตือน “ระวังหน่อย อาจจะมีพิษเย็น”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนคิดในใจว่าหากเป็นพิษอื่นตัวเองอาจจะกลัวอยู่บ้าง แต่พิษเย็นนั้นมิอาจทำอะไรตนได้ จากนั้นหันไปถามจิ๋งจิ่วว่า “อาจารย์อา อย่างนั้นพวกเราต้องเรียกมันว่าอะไรขอรับ?”
จิ๋งจิ่วไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน สำหรับเขาแล้วมันเป็นเพียงแมลงตัวหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียกอะไร
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “จักจั่นเหมันต์”
กู้ชิงครุ่นคิดว่าถึงแม้ไม่เหมือน แต่ชื่อนี้กลับไม่เลวเลยทีเดียว
เด็กหนุ่มแซ่หยวนเองก็รู้สึกว่าชื่อนี้มิเลว เมื่อคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาก็รู้สึกเศร้าเสียใจเล็กน้อย เขากล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ยว่า “อาจารย์ ที่บอกว่าจะตั้งชื่อให้ข้า ท่านยังคิดไม่ออกหรือขอรับ?”
กู้ชิงยิ้มพลางกล่าว “ชื่อเดิมของเจ้าก็ดีอยู่แล้ว เหตุใดดึงดันจะเปลี่ยนให้ได้?”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนกล่าวว่า “ข้ามักจะรู้สึกว่าชื่อนั้นมันไม่ค่อยเหมาะเท่าไร”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดจับพยัคฆ์[1]กับขี่วาฬ[2] เหมือนจะเป็นการดูหมิ่นจริงๆ ด้วย จึงกล่าวว่า “เปลี่ยนก็ดีเหมือนกัน”
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มองดูทะเลเมฆที่อยู่นอกหน้าผา รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของหวีจันทรา รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ดีจนรู้สึกอยากจะฮัมเป็นบทเพลงออกมา จึงกล่าวออกมาว่า “หยวนฉวี่”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนคิดในใจ นี่จะตั้งง่ายเกินไปหรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วกล่าว “ในอ่อนมีแข็ง ไม่เลว”
