ศิษย์ชิงซานรุ่นที่สามหลายสิบคนอย่างหลินอู๋จือ เยาซงซาน เหลยอี้จิงและศิษย์ขั้นล้างกระบี่อีกจำนวนมากต่างส่งเสียงต้อนรับพร้อมกัน “ยินดีต้อนรับอาจารย์อาเล็กกลับมา”
เสียงนี้คล้ายเป็นเสียงฟ้าร้องที่ดังสะท้อนไปในแก่งน้ำ วานรจำนวนนับไม่ถ้วนส่งเสียงตอบรับ
กู้ชิงยืนอยู่ด้านหลังจิ๋งจิ่ว ยิ้มเล็กน้อยพลางคิดว่าอาจารย์ท่านจะยังรังเกียจไหมว่าหนวกหูเกินไป?
เด็กหนุ่มแซ่หยวนใบหน้าแดงเรื่อ รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก พลางโบกมือให้แก่ศิษย์น้องอวี้ซานที่อยู่ในกลุ่มคน
“เอาล่ะ” ฟางจิ่งเทียนยิ้มพลางกล่าว “ท่านเจ้าสำนักกำลังรอศิษย์น้องจิ๋งอยู่ที่ยอดเขาเทียนกวง”
จิ๋งจิ่วไม่อยากไปยอดเขาเทียนกวง ในขณะที่กำลังคิดว่าจะใช้เหตุผลอะไรมาปฏิเสธ เขาพลันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง ก่อนจะหมุนตัวมองไปทางยอดเขาโดดเดี่ยวที่อยู่ในส่วนลึกของทะเลเมฆ
เสียงฟิ้วดังขึ้น!
สร้อยกระบี่บินออกไปจากข้อมือเขา เปลี่ยนกลับเป็นกระบี่มิคำนึง กลายเป็นลำแสงสีแดงพุ่งไปทางด้านนั้น
เมื่อเห็นภาพนี้ รอยยิ้มของฟางจิ่งเทียนค่อยๆ หายไป
เหล่าศิษย์ชิงซานที่อยู่ริมธารก็ตกใจเป็นอย่างมาก
หลินอู๋จือและเหมยหลี่สบตากัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความตกใจและความยินดีในดวงตาของอีกฝ่าย
ในเวลาหลายร้อยปีนี้ ในที่สุดศิษย์สภาวะขั้นคเนจรที่อายุน้อยที่สุดของสำนักชิงซานก็ปรากฏตัวขึ้น
