าจะเป็นผู้ดูแลที่ทำความสะอาดสวนอยู่ คนงานรับจ้าง หรือว่าศิษย์ชิงซานที่กำลังฝึกกระบี่ ทุกคนต่างเปิดทางให้นางอย่างรู้งาน
เด็กหนุ่มแซ่หยวนลังเลเล็กน้อย คิดในใจว่าตัวเองควรทำอะไรเสียหน่อยหรือไม่
กู้ชิงลากเขาออกไป ครุ่นคิดในใจว่าเรื่องของผู้ใหญ่ ไหนเลยต้องให้พวกเรามาเป็นกังวล
แต่แน่นอนว่าหากเจ้าจะแอบทำอะไรนิดหน่อยข้าก็มิได้ว่าอะไร แต่เวลานี้ฟ้าสว่างขนาดนี้ เจ้าไม่เห็นหรืออย่างไร?
อีกฝั่งของกำแพงสวนเหมือนมีเสียงดังลอดออกมา
เด็กหนุ่มแซ่หยวนเอาหูแนบไป เพียงแค่ได้ยินการเรียกขานก็รู้สึกร้อนใจแล้ว เขากล่าวว่า “นางควรจะเรียกอาจารย์อาจิ๋ง แต่กลับเรียกศิษย์พี่จิ๋ง นี่มันหมายความว่าอย่างไร?”
……
……
“เดิมทีข้าควรจะดีใจ”
ไป๋เจ่ากล่าวเสียงเบาๆ “ข้ามีชีวิตรอดกลับมา ยิ่งไปกว่านั้นเหมือนแค่หลับไปตื่นหนึ่งก็สามารถฟื้นฟูจินตันที่แตกให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เผลอๆ อีกเพียงไม่กี่ปี ข้าอาจจะเลี้ยงมันจนกลายเป็นจิตทารก แต่เพราะเหตุใดข้าจึงไม่ค่อยมีความสุขเลย?”
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจจริงๆ จึงกล่าวถามว่า “เพราะเหตุใด?”
“ข้าคิดไม่ถึงว่าในตอนที่ตื่นขึ้นมาจากการเข้าสมาธิ หมอกจะสลายไปแล้ว”
ไป๋เจ่ากล่าว “หากข้าตื่นขึ้นมาเร็วกว่านี้สักหนึ่งปี ไม่สิ ต่อให้ตื่นขึ้นมาเร็วกว่านั้นไม่กี่สิบวัน เช่นนั้นมันคงจะดีไม่น้อย”
จิ๋งจิ่วยังคงไม่เข้าใจ กล่าวถามว่า “หมายความว่าอย่างไร?”
ไป๋เจ่ากล่าวเสียงเบาๆ “ทุกอย่างคล้ายหยุดอยู่ในเวลาเม
