แตกนั้นเป็นหายนะที่ร้ายแรงแค่ไหน แล้วก็ยังสามารถฝึกฝนวิชาจนสำเร็จได้ด้วยตนเองในสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นปานนั้น?
เหอกั๋วกงรู้สึกใคร่รู้เป็นยิ่งนัก กล่าวถามว่า “วิชาอะไรกัน ทำไมถึงได้มหัศจรรย์เช่นนี้?”
พอหลุดปากพูดออกไป เขาก็รู้ว่าตัวเองเสียมารยาทเข้าแล้ว วิชานั้นถือเป็นความลับสุดยอดของผู้บำเพ็ญพรต จะมาบอกกล่าวกันง่ายๆ ได้อย่างไร จึงรีบโบกมือเพื่อบอกไป๋เจ่าว่าไม่ต้องสนใจ
ถูกหมอกอันหนาวเย็นคุมขังอยู่หกปี แต่ไป๋เจ่ากลับใช้คำพูดง่ายๆ เพียงประโยคเดียวบอกเล่าจนจบ แต่ถ้าหากครุ่นคิดอย่างละเอียด ก็ย่อมต้องเข้าใจถึงความยากลำบากและอันตรายที่อยู่ในนั้นได้
หลายคนมองไปทางจิ๋งจิ่ว
หมอกอันหนาวเย็นร้ายกาจถึงเพียงนั้น หากใช้เพลิงกระบี่ในการช่วยเพิ่มอุณหภูมิภายในถ้ำ อย่างนั้นมิเท่ากับว่ามิอาจพักผ่อนได้แม้เพียงครู่เลยหรอกหรือ? ปราณก่อกำเนิดถูกใช้ออกไปรวดเร็วปานนั้น แต่เขากลับทนอยู่ได้ถึงหกปี?
ปราณกระบี่ของเขามันมหาศาลแค่ไหนกันแน่? พลังใจของเขาต้องแข็งแกร่งแค่ไหนกัน? นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ
เหอกั๋วกงกล่าวชมว่า “สมแล้วที่สหายธรรมจิ๋งเป็นอัจฉริยะทางวิถีกระบี่ของสำนักชิงซาน!”
คนอื่นเองก็พากันชื่นชม แต่ก็รู้สึกเสียดายเช่นเดียวกัน
ในเวลานี้หกปีนี้ จิ๋งจิ่วต้องคอยทำให้เพลิงกระบี่ลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา เขาย่อมไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ ดูแล้วสภาวะน่าจะหยุดอยู่ที่เดิมไม่ก้าวหน้าไปไหน
“ตอนนี้เจ้าอยู่ในสภา
