กู้ชิงกล่าว “ข้าทราบขอรับ เขาก็เลยตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน”
จิ๋งจิ่วมองเขา กล่าวว่า “พวกตาแก่นั่นไม่มีทางลงมือแน่ เขาตายยังไง?”
กู้ชิงตกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดเหตุใดอาจารย์ถึงวิเคราะห์ในจุดนี้ได้ จากนั้นกล่าวอธิบายต่อว่า “อาจารย์อาล่าเยวี่ยตัดสินใจทำเรื่องนี้ เขาเลยตายขอรับ”
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ ในใจครุ่นคิดว่ากว่าล่าเยวี่ยจะก้าวข้ามลั่วไหวหนานได้ อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกสี่ปี เหตุใดเมื่อสามปีก่อนก็สังหารอีกฝ่ายได้แล้ว?
กู้ชิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนให้ฟัง มิได้ปิดบังใดๆ แม้แต่น้อย
เมื่อทราบว่าในเรื่องนี้ยังมีหลิ่วสือซุ่ยและถงเหยียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกระดานหมากล้อม จิ๋งจิ่วจึงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นส่งสายตาบอกให้เขาพูดต่อ
กู้ชิงกล่าว “สือซุ่ยหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน อาจารย์อาล่าเยวี่ยเก็บตัวบำเพ็ญพรต พูดให้ถูกคือบรรลุเข้าสู่ขั้นคเนจร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่าไม่เลว ไม่รู้ว่านี่เป็นการกล่าวชมคำพูดประโยคไหน
กู้ชิงไม่ลืมที่จะเล่ารายละเอียดที่สำคัญ เขากล่าวว่า “กระบี่พรหมจรรย์ที่สังหารลั่วไหวหนานเป็นกระบี่ที่เสินหวงมอบให้”
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ เขากล่าวว่า “กระบี่ของตาแก่ที่อยู่ทะเลใต้น่ะหรือ?”
กู้ชิงกล่าว “ใช่ขอรับ หลังเกิดเรื่องท่านเจ้าสำนักได้เดินทางไปยังเขาอวิ๋นเมิ่ง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “สองสามีภรรยาของสำนักจงโจวน่าจะทราบเรื่องนี้ดี ฮ่องเต้ทรงมอบกระบี่ให้
