เสินม่อ ย่อมต้องรู้วิธีคลายผนึกปิดกั้น แต่ปัญหาคือตัวเองควรจะทำเช่นนี้หรือ?
เด็กหนุ่มแซ่หยวนกล่าวว่า “เจ้าสำนักมีคำสั่ง บอกว่าอาจารย์กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ไม่ว่าผู้ใดไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนแต่ไม่ให้รบกวนนาง”
กู้ชิงตกใจ กล่าวถามว่า “บรรลุขั้นคเนจร?”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนพยักหน้า
กู้ชิงรู้สึกยินดีเป็นยิ่งนัก จากนั้นคิดถึงว่าผ่านมานานปลายปีแล้ว อาจารย์คงจะ…เขาเพียงอยากจะเข้าไปดู ขณะเดียวกันก็หวังว่าจะเอาร่างของอาจารย์กลับมา หากให้เจ้าล่าเยวี่ยมองเห็นภาพเหล่านั้น อาจจะทำให้เกิดความเสียใจจนส่งผลเสียอย่างมากต่อการบรรลุสภาวะก็เป็นได้
เขาตัดสินใจ ไม่ไปคิดถึงเรื่องเหล่านี้อีก ก่อนจะถามว่า “อีกกี่วันงานชุุมนุมทดสอบกระบี่ถึงจะเริ่มขึ้น?”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนกล่าวว่า “เจ็ดวันขอรับ”
กู้ชิงกล่าว “ส่งหนังสือไปยังยอดเขาซื่อเยวี่ย พวกเราจะเข้าร่วมงานชุมนุม”
……
……
ป่าหินสูงหลายร้อยจ้าง แทงทะลุเมฆหมอก ชี้ตรงขึ้นไปยังท้องฟ้าสีคราม
บริเวณหน้าผาเต็มไปด้วยผู้คน มีเพียงแท่นหินของยอดเขาเสินม่อที่ดูค่อนข้างเงียบเหงา มีเพียงกู้ชิงและเด็กหนุ่มแซ่หยวนเพียงสองคนเท่านั้น
ที่น่าแปลกก็คือบนแท่นหินของศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างกลับไม่เห็นกั้วหนานซาน แล้วก็ไม่เห็นกู้หานกับหม่าหวา
เด็กหนุ่มแซ่หยวนสังเกตเห็นสายตาของกู้ชิง จึงกล่าวเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าเก็บตัวบำเพ็ญเพียร แต่ข้าเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องเมื่อสามปีก่อน”
กู้ชิงพยักหน้า มิได้กล่
