บิดามารดาแซ่หลิ่วไม่รู้ถึงเบาะแสของหลิ่วสือซุ่ยจริงๆ พวกเขาควรจะทำอย่างไรเพื่อทำให้หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่าพ่อแม่ของเขาอยู่ในมือตัวเอง…เขามิได้คิดถึงเลยแม้แต่น้อย
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือบิดามารดาแซ่หลิ่วถูกพวกเขาทรมานจนตาย ไม่มีผลเสียอย่างอื่น
ทันใดนั้นเขาพลันรู้สึกผิดปกติ เมื่อมองลงไปยังใต้เท้า สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
นี่เป็นช่วงปลายฤดูร้อน แต่ใบไม้บนยอดไม้กลับมีน้ำค้างแข็งจับตัว
หลังจากนั้น หว่างคิ้วของเขาพลันมีรูปรากฏขึ้นมารูหนึ่ง
จากนั้นครู่หนึ่ง โลหิตก็ไหลออกมาจากรูนั้น
บนขนคิ้วของเขามีน้ำค้างแข็งจับตัวชั้นหนึ่ง จากนั้นบนร่างกายก็ค่อยๆ มีน้ำค้างแข็งปกคลุม ลมหายใจได้หยุดลงไปแล้ว
กระทั่งความตายมาเยือน เขาก็ยังมองไม่เห็นลำแสงกระบี่ที่ทะลุผ่านศีรษะของตัวเองไปเลย
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักอีกคนหนึ่งย่อมต้องมองไม่เห็นลำแสงกระบี่เช่นกัน
เขามองดูเพื่อนของตัวเองที่ตายลงไป ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด หวาดกลัวจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ภายในป่ามีหิมะตกลงมา
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง ก่อนจะร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งภายในใจ หิมะไหล! หิมะไหล！
ร่างกายของเขาถูกความหนาวเย็นแข่แข็ง ไม่สามารถยืนอยู่บนยอดไม้ได้อีก ร่วงตกลงไปบนพื้น
เขาไหนเลยจะกล้าวิ่ง คุกเข่าอยู่ในพายุหิมะพลางโขกศีรษะอย่างแรงไปทางท้องฟ้าเพื่อแสดงความจริงใจของตน
ปัก! ปัก! ปัก! ปัก!
หน้าผากของเขาแตกออก เลือดสาดกระจายตามการเคลื
