อบเอาตราประทับหมื่นลี้ชิ้นนั้นมอบให้ศิษย์น้อง ให้นางนำมันให้เขาในเวลาคับขัน
หมอกอันหนาวเย็นน่ากลัวขนาดนั้น ศิษย์น้องได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากตนเอง จึงรีบเดินทางมาหาตัวเองอย่างยากลำบาก
นี่เรียกว่าบุญคุณดุจดั่งขุนเขา
แล้วตัวเองทำอะไรลงไป?
เหตุใดตนเองถึงกลายเป็นคนที่ชั่วช้าและไร้ยางอายเช่นนี้
ถ้าหากรู้เรื่องทั้งหมดแต่แรก…บนโลกนี้ก็คงไม่มีคำว่าถ้าหาก
ลั่วไหวหนานครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ อารมณ์กล่าวโทษตัวเองและความเสียใจที่เจ็บปวดปรากฏขึ้นมาไม่หยุด สีหน้ายิ่งดูขาวซีด
ด้านนอกหน้าต่างคล้ายมีเสียงลม ในเสียงลมมีเสียงพูดคุย
เขาได้สติขึ้นมา รู้ว่าศิษย์สำนักเป่ยซีกำลังพูดคุยถึงตน จึงรู้สึกซาบซึ้ง พร้อมทั้งยิ้มเล็กน้อย
เขาย่อมต้องทราบถึงข่าวลือนั้น
ปู้เหล่าหลินต้องการสังหารเขา
นี่เป็นเรื่องจริง
แล้วก็เป็นเรื่องเท็จ
ยิ่งไปกว่านั้นหากนักฆ่าของปู้เหล่าหลินจะมาฆ่าเขาจริงๆ คนที่มาจะต้องเป็นยอดฝีมือที่ร้ายกาจอย่างแน่นอน อาศัยเพียงศิษย์สำนักเป่ยซีเหล่านี้จะไปต้านทานได้อย่างไร?
ยังคงเป็นคำพูดประโยคนั้น ไม่มีคำว่าถ้าหาก
ที่เขาปรากฏตัวขึ้นที่นี่นั้นมิใช่เรื่องบังเอิญ หากแต่เป็นความตั้งใจ
เขาจำเป็นต้องออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังมิอาจออกมาอย่างปุบปับได้ด้วย เช่นนั้นก็จำเป็นต้องวางแผนให้เขามีเหตุต้องออกมาจากสำนัก นั่นก็คือกับดักของสำนักเป่ยซีอันนั้น
มีแต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ปู้เหล่าหลินถึงจะ
