หน้า
เมื่อเทียบกับเมื่อสามปีก่อนแล้ว บนใบหน้าเขาดูคล้ายผ่านโลกมามากกว่าแต่ก่อน สายตาเองก็มีความรู้สึกเหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นมา
อาศัยตราประทับหมื่นลี้หนีออกมาจากที่ราบหิมะ กลับมายังเขาอวิ๋นเมิ่ง ในวันเวลาหลังจากนั้น เขาบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก ตระเวนไปทั่วไม่หยุด เหนื่อยล้าจริงๆ
ทั้งร่างกายและจิตใจล้วนแต่เหนื่อยล้า
ในการบำเพ็ญเพียรที่ยากลำบากและยุ่งวุ่นวายนี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน มันสามารถทำให้เขาคิดถึงเรื่องเหล่านั้นได้น้อยลง
สิ่งที่เขาได้รับมาจากตอนที่อยู่ในท้องหนอนหิมะก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเข้ากับวิชาด้วยการฝึกอันยากลำบากนี้ ทำให้สภาวะของเขาพัฒนาขึ้นไปอีก
ตอนนี้เขามีความมั่นใจว่าสามารถเอาชนะนายน้อยของสำนักเสวียนอินได้ ถึงแม้เป้าหมายของกับดักที่เขาวางเอาไว้ในวันนี้จะไม่ใช่อีกฝ่ายก็ตาม แล้วก็แน่นอนว่ามิใช่ผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนอินผู้นั้นด้วย
อาทิตย์อัสดงลงอย่างแช่มช้า ค่อยๆ ถูกกำแพงบดบังเอาไว้ ต้นไม้แปรเปลี่ยนเป็นภาพสีดำที่วาดด้วยน้ำหมึก เสียงน้ำในบ่อน้ำค่อยๆ เงียบหายไป
เขาเดินออกมาจากริมหน้าต่าง มายังหน้าโต๊ะ
บนโต๊ะมีคันฉ่องอยู่บานหนึ่ง
เขามองดูใบหน้าตัวเองในคันฉ่องอย่างเงียบๆ
ใบหน้านั้นค่อนข้างขาวซีด แล้วก็ดูแปลกหน้า
ในดวงตาของเขามีความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจ
หากรู้แต่แรกว่าศิษย์น้องนำเอาตราประทับหมื่นลี้ติดตัวไปสองอัน ตนเองไหนเลยจะทำเช่นนั้น?
ที่แท้อาจารย์กลัวอาจารย์หญิงจะไม่เห็นด้วย เลยแ
