คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในเวลายามเย็นอย่างระมัดระวัง พลางพูดคุยกันเสียงเบาๆ
“ได้ยินว่าปู้เหล่าหลินตั้งรางวัลให้แก่คนที่กำจัดอาจารย์อาลั่วได้ รางวัลที่ให้คืออาวุธวิเศษชั้นสวรรค์ ไม่รู้ว่าข่าวลือนี้เป็นจริงหรือเปล่า”
“ตอนนี้ดูแล้วคงจะเป็นเรื่องจริง ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของอาจารย์อาลั่ว เขาจะยอมฟังคำขอของอาจารย์อาหลิว มารักษาอาการบาดเจ็บที่นี่ได้อย่างไร?”
“ถูกพวกพรรคมารมองเป็นศัตรูคนสำคัญ ป่าวประกาศว่าจะสังหาร แต่อาจารย์อาลั่วกลับไม่กริ่งเกรงเลยแม้แต่น้อย ยังคงตระเวนออกไปกำจัดปีศาจ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ”
ภายในเรือนเงียบสงัด
สายลมพัดผ่านดอกไม้และต้นไม้ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ตกกระทบลงมายังหมู่ไม้ยิ่งทำให้ดูมีชีวิตชีวา
ด้านล่างกำแพงมีบ่อน้ำ คล้ายมีเสียงน้ำ
ลั่วไหวหนานค่อยๆ ลืมตา เสร็จสิ้นการปรับลมปราณ
ใบหน้าเขายังค่อนข้างซีด ธงทมิฬของผู้อาวุโสสำนักเสวียนอินผู้นั้นร้ายกาจจริงๆ อาการบาดเจ็บยากจะหายดีได้ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ
ตามหลักแล้ว ผู้อาวุโสสำนักเสวียนอินมิใช่ซูจึเย่ ต่อให้สังหารไปก็ไม่มีความหมายอะไรมากนัก เขาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงไล่ตามไปจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ แต่เขายังคงทำเช่นนี้ เพราะก็เหมือนกับที่เขากล่าวกับศิษย์ของสำนักเป่ยซีเอาไว้ กำจัดมารชั่วให้สิ้น ในเมื่อจะทำตัวเป็นเซียน ไหนเลยจะมัวคิดมากมายขนาดนั้นได้
เขาลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง มองไปทางบ่อน้ำบ่อนั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงมาบนใบ
