ักเสวียนอินผู้นั้น หากแต่เป็นนายน้อยของสำนักเสวียนอิน!
นายน้อยของสำนักเสวียนอินมีนามว่าซูจึเย่ มีชื่อเสียงอย่างมากในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต พรสวรรค์สูงส่ง ว่ากันว่าพรสวรรค์ยอดเยี่ยมเสียยิ่งกว่าลั่วไหวหนาน
ศิษย์สำนักเป่ยซีครุ่นคิดในใจ ดูเหมือนข่าวลือที่ว่านั้นจะเป็นความจริงสินะ
ในข่าวลือนั้น เมื่อสามปีก่อนลั่วไหวหนานได้พบเจอประสบการณ์บางอย่างที่ทำให้ตื่นรู้บนที่ราบหิมะในการประลองวิถีพรต
มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดตอนที่เขาพูดถึงซูจึเย่ เขาถึงได้สงบนิ่งถึงเพียงนี้ มั่นใจถึงเพียงนี้?
อาจารย์อาหลิวมองดูใบหน้าที่ขาวซีดของลั่วไหวหนาน ก่อนจะคิดถึงข่าวลืออีกข่าวหนึ่งขึ้นมา พลางกล่าวอย่างไม่สบายใจ “ศิษย์พี่ลั่ว จากนี่กลับไปยังเขาอวิ๋นเมิ่งค่อนข้างไกล ด้านหน้านั้นก็เป็นเมืองกุ้ยอวิ๋นแล้ว ถ้ายังไงไปพักที่นั่นสักคืนหนึ่ง? คืนนี้ที่หอเจินชี่มีงานประมูล สำนักบำเพ็ญพรตจำนวนมากจะมารวมตัวกัน ต่อให้ท่านไม่อยากสนใจพวกเขา แต่ว่า…”
คำพูดของเขายังมิทันกล่าวจบ แต่ลั่วไหวหนานก็เข้าใจความหมายของเขา กล่าวว่า “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่เจอคนนอกพวกนั้นนะ”
ศิษย์สำนักเป่ยซีได้ยินเช่นนี้พลันโล่งใจ ในใจครุ่นคิดว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้ว มิเช่นนั้นหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเขาจะรับผิดชอบอย่างไรไหว?
……
……
ในเมืองกุ้ยอวิ๋นมีเรือนพักหลังเล็กหลังหนึ่ง
ประตูด้านนอกถูกปิดอย่างแน่นหนา
เหล่าศิษย์สำนักเป่ยซีกระจายตัวอยู่รอบเรือนพัก
