ักบำเพ็ญพรตชื่อสำนักเป่ยซี เป็นสำนักเล็กๆ ที่อยู่รอบนอกของสำนักจงโจว มีชื่อเสียงในเรื่องการสร้างอาวุธและข่ายพลัง
วันหนึ่งช่วงกลางฤดูร้อน ศิษย์สำนักเป่ยซีสิบกว่าคนเดินทางออกจากเขา มุ่งหน้าไปยังเมืองกุ้ยอวิ๋น เมื่อปีก่อนสำนักเป่ยซีได้สร้างอาวุธวิเศษขั้นปฐพีขึ้นมาสามชิ้น สองในสามชิ้นถูกส่งไปให้เขาอวิ๋นเมิ่ง อีกหนึ่งชิ้นที่เหลือไม่เหมาะกับวิชากำลังภายในของสำนักตัวเอง จึงเตรียมที่จะส่งไปประมูลที่หอเจินชี่ในเมืองกุ้ยอวิ๋น
หอเจินชี่มีชื่อเสียงทัดเทียมเรือนเป่าซู่ของสำนักชิงซานและเรือนไว่ไจของเรือนอี้เหมา แล้วก็ย่อมต้องมีผู้หนุนหลังที่ยิ่งใหญ่เช่นเดียวกัน นั่นก็คือหุบเขาหานสือของเขาอวิ๋นเมิ่ง
แต่สิ่งที่สำนักเป่ยซีคิดไม่ถึงก็คือของวิเศษที่สำคัญที่สุดในการประมูลของหอเจินซี่วันนี้นั้นมิใช่อาวุธที่สำนักตัวเองสร้างขึ้นมา หากแต่เป็นหญ้าสมุนไพรกำหนึ่ง
“นั่นเป็นหญ้าอะไรกันแน่ หรือว่าสำคัญกว่าอาวุธวิเศษขั้นปฐพี?”
“อย่างไรเสียมันก็มิได้เกี่ยวข้องกับพวกเรา ได้ยินว่ามีการกำหนดผู้ซื้อไปแล้ว”
“ผู้ใดกล้ากำหนดผลการประมูลในหอเจินชี่? หรือจะเป็นของที่ปรมาจารย์ในสำนักใหญ่ต้องการ?”
“อาจารย์หลิว ท่านรู้เรื่องนี้หรือเปล่าขอรับ?”
หญ้ากอนั้นทำให้เกิดการถกเถียงและการคาดเดาจากเหล่าศิษย์ของสำนักเป่ยซีเป็นจำนวนมาก
ทุกคนมองไปยังชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งที่เป็นผู้นำ ก่อนจะถามอย่างใคร่รู้
อาจารย์อาแซ่หลิวผู้นั้นฟังการพ
