ล่าว “ที่แท้ก็มารชั่วแห่งสำนักเสวียนอิน ที่นี่คือจังหวัดอวี้ ห่างจากเขาอวิ๋นเมิ่งไม่ถึงสามพันลี้ พวกเจ้ากล้าดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?
“จงโจวคือจงโจว พวกเจ้าคือพวกเจ้า ต่อให้สังหารพวกเจ้าจนสิ้นแล้วจะทำไม? หรือพวกนักพรตที่อยู่ในเขาอวิ๋นเมิ่งมันจะมาช่วยพวกเจ้าทัน?”
ชายชราผู้นั้นคือผู้อาวุโสของสำนักเสวียนอิน วิชามารร้ายกาจ ไหนเลยจะมองศิษย์ของสำนักเล็กๆ เหล่านี้อยู่ในสายตา เพียงแต่กริ่งเกรงข่ายพลังของสำนักเป่ยซีอยู่บ้างเล็กน้อย — มิรู้เพราะเหตุใด ความปรารถนาของสำนักเสวียนอินที่จะชิงอาวุธวิเศษชั้นปฐพีถึงได้รุนแรงและตรงไปตรงมาเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีช่วงชิงกันซึ่งๆ หน้า แทนที่จะใช้วิธีให้ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักเข้าไปประมูลในหอเจินชี่
การต่อสู้เริ่มขึ้น อากาศถูกฉีกออกกระจาย กระแสอากาศจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งปะทะกัน
หมอกสีดำยิ่งจับตัวหนาขึ้น ลำแสงใส่กระจ่างที่ข่ายพลังของสำนักเป่ยซีปล่อยออกมาดูบางเบาลงเรื่อยๆ
ศิษย์สำนักเป่ยซียืนอยู่ในข่ายพลัง กวัดแกว่งอาวุธวิเศษของแต่ละคนเพื่อรักษาข่ายพลังเอาไว้ ภายใต้การโจมตีของสำนักเสวียนอิน พวกเขาอดทนต่อสู้อย่างยากลำบาก สีหน้ายิ่งซีดขาวขึ้นเรื่อยๆ ในใจครุ่นคิดว่าสัญญาณขอความช่วยเหลือก็ส่งออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไรศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นถึงจะมาช่วยเหลือ จะมาทันหรือเปล่า
ผู้อาวุโสของสำนักเสวียนอินผู้นั้นมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็น ดูคล้ายใจเย็น แต่คว
