ที่พวกเขาต้องการจะต้องสำคัญอย่างมากเช่นกัน
เพียงแต่นางคิดไม่ออกเลยว่าเจ้าล่าเยวี่ยอยากจะได้อะไรจากตัวเอง
นางเป็นเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อ นี่เป็นสถานะที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เรียกได้มีทุกอย่างที่ต้องการ
หรือจะเป็นอย่างที่ร่ำลือกัน นางต้องการหญ้าอะไรนั่น?
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ในสวนดอกเหมยเก่าครั้งนั้น ตอนที่จิ่งซินและลั่วไหวหนานเจอหน้ากัน พวกเขาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน เจ้าย่อมไม่มีทางเชื่อแน่นอน”
พระสนมหูหรี่ตาเล็กน้อย กล่าวถามว่า “เจ้าอยากจะพูดอะไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ต่อให้เจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับสำนักจงโจวมันก็ไร้ความหมาย ขอเพียงลั่วไหวหนานยังอยู่ สำนักจงโจวจะต้องสนับสนุนจิ่งซินแน่นอน”
พระสนมหูสีหน้าเย็นยะเยือกเล็กน้อย กล่าวว่า “ข้าเพียงอยากจะคลอดเด็กคนนี้ออกมาเท่านั้น ไม่กล้าไปแย่งชิงอะไร”
กู้ชิงที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดพลันพูดออกมา
เขามิได้หันกลับมา หากแต่มองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนด้านนอกตำหนัก
“ข้าเป็นลูกนอกสมรส ข้ารู้ว่านั่นเป็นชีวิตแบบไหน ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่อยากให้ลูกของตัวเองต้องมีชีวิตแบบนั้นแน่”
พระสนมหูนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “แต่เจ้ามีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรตที่ดี ดังนั้นสถานะในตระกูลของเจ้าจึงสูงขึ้นเรื่อยๆ ข้าเชื่อว่าลูกข้าก็ไม่ด้อยเช่นเดียวกัน”
กู้ชิงกล่าวว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าเด็กคนนี้จะมีโอกาสได้แสดงพรสวรรค์? ฝ่าบาททรงต้องการให้เจ้าคลอด ก็เพราะต้องการให้เจ้าแข่ง หากเจ้าไม่แ
