ิ่งยืนยันว่าความสัมพันธ์ของสำนักจงโจวและสำนักชิงซานนั้นได้รับการฟื้นฟูแล้ว แต่เหล่าศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างยังคงมีความระแวงอยู่
บรรยากาศภายในถ้ำบนหน้าผามิได้ตึงเครียดเหมือนอย่างที่เหล่าศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างคิดเอาไว้
ถงเหยียนคารวะกั้วหนานซาน กู้หาน เจี่ยนหรูอวิ๋นและหม่าหวา จากนั้นนั่งลง
ทั้งสองฝ่ายสีหน้าเรียบเฉย แต่มิได้เรียบเฉยแบบแปลกหน้า หากแต่เรียบเฉยแบบมีความเชื่อใจกัน
“ในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนั้นพวกข้าได้เคยบอกแล้ว เมื่อใดที่พวกเจ้ามาเยือนชิงซาน นั่นต่างหากถึงจะมีความหมาย” กั้วหนานซานยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “ถึงแม้วันนี้จะมีเจ้าเพียงคนเดียว แต่ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เพียงแต่เสียดายที่ิศิษย์น้องโหยวกับหรูซุ่ยยังเก็บตัวอยู่ ไม่อย่างนั้นคนของฝั่งข้าคงจะมากันครบ”
ถงเหยียนมองเขา
ในฐานะที่กั้วหนานซานเป็นศิษย์อันดับหนึ่ง สถานะเทียบเท่าลั่วไหวหนานในสำนักจงโจว พรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรตย่อมต้องไม่ธรรมดา แต่เขากลับไม่ค่อยเก็บตัวฝึกวิชา ไม่อย่างนั้นสภาวะน่าจะรุดหน้าอย่างรวดเร็ว หรือเขาไม่กลัวว่าหลังจากจัวหรูซุ่ยออกมาจากการเก็บตัวแล้วจะแย่งชิงความโดดเด่นทั้งหมดไป?
แต่แน่นอน เขาเข้าใจว่ากั้วหนานซานมีเรื่องราวมากมายที่จำเป็นต้องจัดการ นอกจากยอดเขาเหลี่ยงว่างแล้วยังมีเรื่องบางเรื่องบนยอดเขาเทียนกวง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือยังมีเรื่องของพวกเขาด้วย
เขามองกั้วหนานซาน พลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ลำ
