? หรือพวกเราต้องช่วยทำให้เขามีชื่อเสียง? สิ่งที่ปู้เหล่าหลินไม่ต้องการก็คือชื่อเสียง”
ถงเหยียนกล่าว “ชื่อเสียงของนักฆ่าไม่ได้อยู่ที่ตัวนักฆ่า หากแต่อยู่ที่ตัวเป้าหมาย”
เมื่อได้ฟังประโยคนี้ ดวงตาของหม่าหวาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย
ถงเหยียนลุกขึ้นกล่าวลา
กั้วหนานซานกล่าวว่า “ได้โปรดบอกสหายลั่วแทนข้าด้วยว่าอย่าได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นนัก ผู้บำเพ็ญพรตแบกรับภาระยิ่งเยอะ ก็ยิ่งก้าวเดินได้ลำบาก”
ถงเหยียนพยักหน้า
กู้หานกล่าวว่า “ศิษย์พี่ถงจะไปที่ใด?”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าจะไปยอดเขาเสินม่อ”
ภายในถ้ำเงียบไปครู่ สีหน้ากู้หานดูแปลกประหลาด
กั้วหนานซานยิ้มเจื่อน กล่าวว่า “ยอดเขาเสินม่อไม่รับแขก เจ้าจะไปทำไม?”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าจะไปไหว้จิ๋งจิ่วเสียหน่อย”
……
……
กู้หานกล่าว “คิดไม่ถึงว่าจะไปไหว้จิ๋งจิ่วที่ยอดเขาเสินม่อ นิสัยถงเหยียนยังคงแปลกประหลาดเหมือนเดิม แต่มิได้เย็นชาอย่างนั้นแล้ว มิรู้เป็นเพราะว่าแพ้ให้แก่จิ๋งจิ่วหรือเปล่า”
กั้วหนานซานมองเขา พลางกล่าวอย่างจริงจัง “เขาเรียกแบบนี้ได้ แต่เจ้าควรจะเรียกว่าอาจารย์อาจิ๋ง”
กู้หานสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย มิกล้าโต้แย้ง กล่าวว่า “เข้าใจแล้ว”
“ในใจข้าคล้ายมีความคิดบางอย่างอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร”
หม่าหวาพลันกล่าวขึ้นมาว่า “คำพูดที่เขาพูดโดยไม่ได้ตั้งใจก่อนหน้านี้ได้จุดประกายข้าพอดี”
กั้วหนานซานมองเขา กล่าวถามว่า “เรื่องใด?”
หม่าหวายิ้มตาหยีพลางบอกความคิดขอ
