หยียนไปยังยอดเขาเสินม่อ
เหล่าศิษย์ชิงซานตกใจมาก ทั้งยังใคร่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร
หลังจิ๋งจิ่วตาย ยอดเขาเสินม่อคล้ายกลายเป็นสถานที่ปิดตายอีกครั้ง เจ้าล่าเยวี่ยไม่เคยลงจากเขา แล้วก็ไม่พบแขก
เต๋อเซ่อเซ่อซึ่งเป็นคุณหนูของสำนักเสวียนหลิงมาชมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งนี้ เมื่อคืนก็รออยู่ด้านล่างยอดเขาเป็นเวลานาน จนกระทั่งเด็กหนุ่มแซ่หยวนเอากระบี่มามอบให้เล่มหนึ่ง จึงได้แต่ต้องกลับไปอย่างผิดหวัง
จากนั้นพวกเขารู้ว่าถงเหยียนขึ้นไปยังยอดเขาเสินม่อ โดยอ้างว่าเพื่อไปไหว้จิ๋งจิ่ว เมื่อครุ่นคิดถึงการประลองหมากล้อมที่น่าตกตะลึงในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนั้น เหล่าศิษย์ชิงซานคิดว่าตัวเองเข้าใจอะไรบางอย่าง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแตกต่างไปจากที่พวกเขาคิดไว้ บนยอดเขาเสินม่อในเวลานี้มิได้มีบทสนทนาระหว่างคนเป็นกับคนตายขออัจฉริยะสองคนนี้ แล้วก็มิได้มีการย้อนรำลึกความหลังใดๆ ทุกอย่างเรียบง่ายเป็นอย่างมาก
กู้ชิงพาถงเหยียนเดินรอบถ้ำและตำหนักบนยอดเขารอบหนึ่ง
ถงเหยียนกล่าว “ข้าขอเข้าไปดูห้องของจิ๋งจิ่วได้หรือไม่?”
กู้ชิงกล่าว “อาจารย์ไม่ค่อยนอน เวลาเหนื่อยก็จะนอนพักอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่”
ถงเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่ ก่อนกล่าวว่า “บำเพ็ญเพียรลำบากขนาดนี้ มิน่าเขาถึงแสดงความสามารถอันน่าตกตะลึงออกมาในการประลองวิถีพรต”
กู้ชิงครุ่นคิด ข้าควรจะอธิบายเจ้าอย่างไรดีล่ะ?
ถงเหยียนเดินไปยังริมผา ยืนอยู่ด้านหลังเจ้าล่าเยวี่ย
“ปกติเขาไม่
