วยังอยู่….”
กู้ชิงกล่าว “จากนั้นเขาก็มิได้กล่าวกระไรอีก หากแต่ถอนใจ แล้วเดินจากไป”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “อารมณ์?”
กู้ชิงกล่าว “ข้าไม่ได้ถามตรงๆ แต่ดูจากที่บรรยายแล้ว น่าจะหวนคิดคำนึงเจ็ดส่วน ผิดหวังสามส่วน ความเสียใจและทุกข์ใจไม่มีเหลือแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เจ้าคิดว่ายังไง?”
กู้ชิงกล่าว “นี่เป็นอารมณ์อย่างที่เจ็ดที่เขาแสดงออกมา แต่ละครั้งจืดจางลงไปเรื่อยๆ แต่นี่เป็นเรื่องปกติ เพราะเวลามักจะชะล้างทุกสิ่งจนเจือจาง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แต่ว่า?”
……
……
เดิมลั่วไหวหนานก็เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคของผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ชื่อเสียงเขายิ่งสูงส่งขึ้นไปอีก ไม่มีใครจะเทียบได้
หลายคนไม่เข้าใจ เหตุใดเขาไม่รีบฉวยโอกาสบำเพ็ญเพียร หากแต่ออกเดินทางสังหารมารกำจัดปีศาจเป็นระยะๆ
คำตอบของเขาคือ ‘ชีวิตของเขาคือชีวิตที่จิ๋งจิ่วและศิษย์น้องมอบให้ เช่นนั้นก็ไม่อาจใช้มันไปกับตัวเองทั้งหมดได้ ควรจะตอบแทนคืนให้กับโลกนี้บ้าง’
……
……
กู้ชิงกล่าว “แต่ข้ารู้สึกว่ามันปกติเกินไป ปกติจนมีความรู้สึกเหมือนจงใจ คล้ายว่าเขาจงใจทำให้คนอื่นจดจำเรื่องนี้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “บางทีอาจจะรู้สึกผิด”
กู้ชิงนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ก็เป็นได้”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เรื่องเมื่อสามปีก่อน เจ้าคิดอย่างไร?”
กู้ชิงกล่าว “ข้ายังคงไม่เชื่อ”
จิ๋งจิ่วที่อยู่ในเรื่องนั้นสมบูรณ์แบบมากเกินไป คล้ายวีรบุรุษที่มีอยู่แต่ในนิทานอย่า
