หมากล้อมในงานชุมนุมเหมยฮุ่ย เขาก็เริ่มเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ถึงแม้จะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในการประลองวิถีพรต เขาก็ยังไม่ออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง
ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาเพิ่งจะออกมา หลังรู้ว่าสำนักจงโจวจะส่งคนมาร่วมงานชุมนุมสืบทอดกระบี่ที่ชิงซาน เขาก็เลยอาสาขอมาร่วมงาน
……
……
ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซาน ยอดเขาเสินม่อโดดเดี่ยวที่สุด
ริมหน้าผามีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ โดดเดี่ยวเช่นเดียวกัน
กระทั่งสายลมก็ยังพัดเป็นช่วงๆ พัดพาผมสั้นของนางพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา ยิ่งดูยุ่งเหยิง
สามปีแล้ว
นางไม่เคยหวีผมเลย
เพราะไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วเอาหวีไม้จันทราเล่มนั้นไปวางไว้ที่ใด
นางมิได้มัดเปียอีกเช่นกัน
เพราะว่ามัดไม่เป็น
ไม่ว่าจะอยู่ที่เมืองไป๋เฉิงหรือว่ายอดเขาเสินม่อ ในเวลาสามปีนี้นางทำอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นก็คือบำเพ็ญเพียร
ก็เหมือนกับตอนที่อยู่บนยอดเขากระบี่เมื่อครั้งอดีต
ไม่มีใครรู้ว่านางบำเพ็ญเพียรยากลำบากขนาดไหน สภาวะรุดหน้ารวดเร็วเพียงใด
บำเพ็ญเพียรได้เพียงสิบกว่าปี นางก็มองเห็นความหวังที่จะเข้าสู่ขั้นคเนจร
หากข่าวนี้แพร่กระจายออกไป จะต้องสั่นสะเทือนทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรตแน่นอน
“มีข่าวใหม่ขอรับ”
เสียงของกู้ชิงดังขึ้นด้านหลังนาง
เจ้าล่าเยวี่ยสีหน้าเรียบเฉย กล่าวว่า “ว่ามา”
“คล้ายกับเมื่อหลายวันก่อน เขาสังหารปีศาจที่เมืองอวี้โจวไปตัวหนึ่ง ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนพากันแส้ซ้องสรรเสริญ แต่กลับถูกเขาห้ามเอาไว้ บอกว่าหากจิ๋งจิ่
