เจ้าล่าเยวี่ยส่งเสียงอืม จากนั้นเดินไปยังหน้าพระพุทธรูปทองคำพลางหรี่ตามอง
แม้นแสงแดดยามเช้าจะอ่อนแรง แต่เมื่อสะท้อนกับสีทอง มันยังคงดูเจิดจ้า
พระพุทธรูปทองคำองค์นั้นดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ มือกุมท้อง ใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาหรี่เล็ก
สายตาของนางมองไปยังดาบที่วางอยู่ตรงหน้าพระพุทธรูป
ดาบเล่มนั้นยาวเหมือนคานบ้าน ไม่รู้ว่าหนักเท่าไร
เมื่อคิดถึงเรื่องราวเล่าขานของดาบเล่มนี้ ดวงตาเจ้าล่าเยวี่ยค่อยๆ เปล่งประกาย เกิดเป็นความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
เพียงแต่เจ้าของดาบเล่มนี้อยู่ที่ไหน?
นางหมุนตัวเดินไปที่ประตูวัด กล่าวถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
กั้วตงกล่าว “นางกำลังคลอดลูก”
เจ้าล่าเยวี่ยงุนงง ถามว่า “ใคร?”
กั้วตงกล่าว “ราชินีหิมะ”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ถามว่า “หมอกคืออะไร?”
“หมอกพวกนั้นล้วนแต่เป็นเลือดลมของนาง” กั้วตงมองดูไอหมอกที่อยู่ทางเหนือ กล่าวว่า “นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตนาง ดังนั้นนางจึงใช้เลือดลมเรียกรวมเผ่าพันธุ์ทั้งหมดกลับมาโดยไม่เสียดาย เพื่อจะได้ไม่ถูกคนรบกวน แต่แน่นอน นางเองก็ไม่มีทางที่จะเป็นฝ่ายทำการยั่วยุด้วยเช่นกัน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าเคยอ่านเจอในหนังสือ ผู้หญิงคลอดลูกจะเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แล้วก็อ่อนแออย่างมาก”
