กั้วตงกล่าว “ข้าก็เคยอ่านเจอในหนังสือเช่นกัน เพราะว่าอยากรู้อยากเห็นเลยอ่านดูครั้งหนึ่ง ผู้หญิงที่คลอดลูกนั้นเจ็บปวดจริงๆ แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแอจริงๆ ข้าคิดว่า เผลอๆ นี่อาจจะเป็นช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดในชีวิตอันยาวนานของนางก็เป็นได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่เรียกรวมยอดฝีมือทั้งหมดในโลกบำเพ็ญเข้าไปยังที่ราบหิมะเพื่อสังหารนาง?”
“อันดับแรก ตอนนี้นางยังไม่ได้คลอด ยังไม่ถึงช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด แล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าต้องรออีกกี่ปี”
กั้วตงกล่าว “ต่อให้นางคลอดแล้วจริงๆ เจ้าคิดว่าจะมีกี่คนที่กล้าเข้าไปฆ่านาง?”
เจ้าล่าเยวี่ยไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าหรือนี่มิใช่โอกาสที่ดีที่สุดของมนุษย์?
“หากเรียกรวมยอดฝีมือทั้งหมดของมนุษย์มา ต่อให้ไม่เอาพวกพรรคมารมาด้วย แน่นอนว่าอาจจะฆ่านางได้โดยไม่ต้องรอให้นางคลอดลูกได้เช่นกัน”
กั้วตงเงยหน้าขึ้นมากล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ผู้บำเพ็ญพรตเก้าในสิบคนที่เข้าร่วมอาจจะต้องตาย เช่นนี้ยังจะมีใครยอมละทิ้งหนทางที่จะมีชีวิตยืนยาวเข้าไปสู้จนตัวตายล่ะ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แต่ยังไงก็ต้องมีคนทำเรื่องนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กั้วตงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ดูค่อนข้างชื่นชม
เมื่อนานมาแล้ว นางก็เหมือนกับเจ้าล่าเยวี่ยในตอนนี้ อีกทั้งยังติดต่อกับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของแต่ละสำนัก และบอกเล่าแผนการของตัวเองให้ฟัง
