แต่ในแผ่นดินเฉาเทียนไม่มีใครกล้าไม่ยอมรับฉายาเทพดาบนี้
มิเช่นนั้น เจ้าก็เข้ามา
นอกจากนักพรตจิ่งหยางแล้ว มีน้อยคนนักที่ทำให้เจ้าล่าเยวี่ยยอมรับได้
หากพูดอย่างไม่เคารพล่ะก็ กระทั่งยอดคนอย่างเจ้าสำนักชิงซานหรือเทพกระบี่ซีไห่ นางก็ไม่คิดว่ายอดเยี่ยมอะไร
ก็แค่อยู่มานานกว่าเท่านั้นมิใช่หรือ?
— หากข้าสามารถอยู่ได้นานขนาดนั้น ไม่แน่อาจจะแข็งแกร่งกว่าก็เป็นได้
แต่เทพดาบนางยอมรับ
เพราะนางทำแบบนี้ไม่ได้
ดังนั้นในตอนที่ทำการคารวะนางจึงตั้งใจเป็นอย่างมาก ร่างกายโน้มต่ำลง
เทพดาบกล่าว “ในเมื่อเจ้าแห่งยอดเขาเป็นศิษย์ของนักพรตจิ่งหยาง เช่นนั้นก็พูดคุยกับข้าด้วยฐานะที่เท่าเทียมกันก็ได้”
เจ้าล่าเยวี่ยยืดตัวขึ้นมา กล่าวถามว่า “เช่นนั้นก็ขออภัยที่ข้าถามตามตรง เหตุใดถึงช่วยข้าไม่ได้?”
หากถามว่ามีใครกล้าที่จะเข้าไปในที่ราบหิมะในเวลาแบบนี้แล้วพาจิ๋งจิ่วออกมา คนผู้นั้นก็ย่อมต้องเป็นเทพดาบ
เขามีความกล้านี้ และมีความสามารถนี้
