“ข้ากับนางต่อสู้กันมายาวนาน แต่ข้าไม่เคยเห็นนางเป็นเช่นนี้มาก่อน ทั้งอ่อนไหวเป็นอย่างยิ่ง โกรธเกรี้ยวง่าย อีกทั้งฉุนเฉียว…ข้ามีความรู้สึกอย่างหนึ่ง ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องหยั่งเชิงหรือท้าทาย เพียงแค่การเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยที่สุดก็สามารถทำให้นางเกิดความเข้าใจผิดได้แล้ว นางจะทำการโจมตีกลับอย่างรุนแรงที่สุด พูดอีกอย่างก็คือนางมีโอกาสที่จะคุ้มคลั่ง ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้คนที่อยู่บนท้องฟ้าเหล่านั้นยินดีช่วยเหลือ และพวกเราสามารถสังหารนางได้จริงๆ แต่จะมีคนบนโลกอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่ต้องตายตามนางไปด้วย แต่ถ้าตอนนี้พวกเราไม่ขยับ ดินแดนทางเหนือก็น่าจะอยู่ในช่วงเวลาที่สงบสุขที่สุด นางต้องเลี้ยงลูก ก็น่าจะค่อนข้างยุ่งใช่ไหมล่ะ? อย่างนั้นช่วงเวลานี้ก็อาจจะค่อนข้างยาวนานก็เป็นได้”
เมื่อฟังคำพูดนี้จบ เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
เมื่อเทียบกับความสงบสุขของดินแดนทางเหนือที่อาจจะยาวนานหลายสิบปีหรืออาจจะยาวนานกว่านั้นแล้ว อย่าว่าแต่จิ๋งจิ่วหรือไป๋เจ่าเลย ต่อให้เป็นคนที่สำคัญกว่านั้นก็ไม่มีค่าให้พูดถึง
“เช่นนั้นก็ต้องรอต่อไปแบบนี้? รอจนกระทั่งนางคลอดลูกแล้วทำยังไงต่อ? ถึงตอนนั้นเผ่าพันธุ์มนุษย์อาจจะต้องเผชิญหน้ากับราชินีสองตัว”
