“โลกของแคว้นเสวี่ยนั้นเรียบง่ายกว่าพวกเราทางนี้ ราชินีจะมีได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น เอาไว้เมื่อนางเลี้ยงลูกจนโตแล้ว เชื่อว่าพวกนางน่าจะต่อสู้กันเพื่อตัดสินแพ้ชนะก่อน หากถึงตอนนั้นผู้ชนะอยากจะบุกลงใต้ ข้าก็จะสู้กับราชินีตัวนั้น”
“กระทั่งตอนนี้ท่านก็ยังไม่กล้าเข้าไป หรือภายหน้าจะสู้นางได้?”
ทุกอย่างล้วนแต่มีเหตุผล แต่นางยังคงรู้สึกไม่สบายใจ ถึงแม้จะเป็นเทพดาบ นางก็ยังอยากจะค่อนแคะอีกฝ่ายสักประโยค
เสียงของเทพดาบราบเรียบเป็นอย่างมาก ออกจะฟังดูซื่อๆ เสียด้วยซ้ำ
“สู้น่ะสู้ไม่ได้ ชั่วชีวิตนี้ก็สู้ไม่ได้…แต่ก็ยังต้องสู้”
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยไม่มีอะไรจะกล่าวอีก
เสียงของเทพดาบก็ไม่ดังขึ้นมาอีก
นางเดินไปที่ประตูวัด นั่งลงบนธรณีประตู มองไปทางที่ราบหิมะทิศเหนือ กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “หรือต้องรอแบบนี้ต่อไป?”
ก่อนหน้านี้นางถามคำถามเดียวกัน ครั้งนั้นนางหมายถึงราชินีหิมะ แต่ครั้งนี้นางหมายถึงจิ๋งจิ่ว
“หมอกนั่นหนาวเย็นเป็นอย่างมาก ไม่มีใครที่จะมีชีวิตรอดอยู่ในนั้นได้ ดังนั้นไม่มีความจำเป็นต้องรอ เพียงแต่ทุกคนมักจะวางท่าเหมือนเป็นห่วงและอยากจะทำอะไรสักอย่าง”
กั้วตงกล่าว “เจ้าลองดูสิ อีกไม่กี่วันทุกคนก็จะไปจากที่นี่ ความคึกคักในเมืองไป๋เฉิงจะหายไป”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แต่จิ๋งจิ่วยังไม่ตาย”
กั้วตงกล่าว “บางทีเขาอาจจะตายไปแล้ว บางทีอาจจะกำลังจะตาย แต่สุดท้ายยังไงก็ต้องตาย”
