เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ ต่อให้พวกเจ้าตายไปหมดแล้ว เขาก็ไม่มีทางตาย”
เมื่อกล่าวประโยคนี้จบ ภายในวัดพลันเงียบสงัด
เด็กสาวสองคนนั่งอยู่บนธรณีประตู
พระพุทธรูปทองคำมองดูพวกนาง
……
……
หมอกอันหนาวเหน็บปกคลุมที่ราบหิมะ
เรือวิเศษของแต่ละสำนักทยอยบินออกไป
เจ้าล่าเยวี่ยให้กู้ชิงและเด็กหนุ่มแซ่หยวนตามเรือกระบี่ของชิงซานกลับไป แต่ตัวเองยังรั้งอยู่ที่นี่
เมืองไป๋เฉิงยิ่งหนาวขึ้นทุกขณะ
ฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งมาถึง หิมะตกหนักลงมาหลายครั้ง บ่อน้ำภายในเมืองถูกแช่แข็ง เตาไฟยากจุดติด ต่อให้เป็นสาวกที่เลื่อมใสศรัทธามากที่สุดก็ยังถูกบีบให้ต้องไปจากนี่
กั้วตงก็ไปแล้วเหมือนกัน
เจ้าล่าเยวี่ยยังคงนั่งอยู่ที่ธรณีประตู
เมื่อผ่านฤดูหนาวไปก็เป็นฤดูใบไม้ผลิ อากาศยังคงหนาวเย็น
กระทั่งฤดูร้อนมาถึง ไอหมอกบนที่ราบหิมะมิได้ลดน้อยลง ในที่สุดในเมืองไป๋เฉิงก็มีความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง
บ่อน้ำค่อยๆ ละลาย ดอกสาลี่เบ่งบานทั่วทั้งเมือง จิ๋งจิ่วยังไม่กลับมา
เจ้าล่าเยวี่ยลุกขึ้น เปียสีดำห้อยตกลงมา ยาวขึ้นกว่าปีที่แล้ว
นางจับเปียขึ้นมา ตัดมันเบาๆ ก่อนจะโยนลงพื้นแล้วเดินจากไป
ลมพัดโชย ผมสั้นปลิดปลิว
…………………………..
