ป็นเพราะไม่เชื่อ เมื่อครู่ในตอนที่ออกมาจากสำนักจงโจว เขาถึงได้รู้สึกว่าลมยามค่ำคืนมันช่างหนาวเย็น
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนรู้สึกตกใจ กล่าวถามว่า “แต่ข้าไม่เห็นว่ามีตรงไหนแปลกเลย”
กู้ชิงกล่าว “นั่นเป็นเพราะเจ้าคลุกคลีกับอาจารย์น้อยเกินไป”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนถามอย่างไม่เข้าใจ “อาจารย์อาทำไมหรือ?”
เสียงของกู้ชงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เพราะเขาไม่มีทางเป็นคนที่ต่อสู้อย่างกระหายเลือด ห้าวหาญไม่หวาดหวั่น จนกระทั่งถึงท้ายที่สุดก็ยังไม่ยอมถอยหนีออกมาเหมือนอย่างที่ลั่วไหวหนานบรรยายมาน่ะสิ”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าเช่นนั้นเหตุใดลั่วไหวหนานถึงต้องพูดแทนอาจารย์อาจิ๋งมากมายขนาดนี้ บรรยายตัวเขาเสียจนยอดเยี่ยมเพียงนี้?
กู้ชิงกล่าว “ข้าเองก็อธิบายไม่ถูก แต่เอาเป็นว่าคนที่เขาเล่ามานั้นไม่ตรงกับนิสัยของอาจารย์”
ขนตาของเจ้าล่าเยวี่ยลู่ตกลงเล็กน้อยกล่าวว่า “นั่นสิ เขาขี้เกียจขนาดนั้น กลัวตายขนาดนั้น….”
………………………………
