าไปแล้วต้องตายอย่างนั้นหรือ?
อาจารย์ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
เขากระชับคอเสื้อให้แน่น
ตอนที่อยู่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขาฝึกเคล็ดกระบี่สุริยันของยอดเขาซื่อเยวี่ย กระบี่กลายเป็นเหมือนมังกรเพลิงทั้งหกตัว เจตน์กระบี่เองก็เช่นกัน ไม่หวาดกลัวความหนาว
แต่ตัวเขาในเวลากลับสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่เสียดแทงไปถึงกระดูก
……
……
ค่ำคืนอันยาวนานผ่านไป
รุ่งอรุณกำลังมาเยือน
ในตอนที่กู้ชิงกลับมายังเรือนของสำนักชิงซาน เจ้าล่าเยวี่ยเองก็เพิ่งจะกลับมาพอดี
ไม่รู้ว่านางไปอยู่ใต้เมฆดำที่มีฝนตกนั้นนานเท่าไร แต่สุดท้ายก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทีท่าของเหล่ายอดคนแห่งสำนักชิงซานได้
หยวนฉีจิงไม่ยอมให้นางเข้าไปในที่ราบหิมะ
เด็กหนุ่มแซ่หยวนสีหน้าลังเล กล่าวว่า “ถ้ายังไงให้ข้า…”
กู้ชิงตบบ่าเขา กล่าวว่า “ไม่ต้อง”
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องของลั่วไหวหนานให้ฟัง
เรื่องราวนี้ง่ายดายเป็นอย่างมาก เพราะลั่วไหวหนานได้รับบาดเจ็บสาหัส สติเลือนลาง ขาดรายละเอียดไปมากมาย เด็กหนุ่มแซ่หยวนฟังอย่างตั้งใจ ปะติดปะต่อภาพเหล่านี้เข้าไปในหัวสมอง รู้สึกว่าอาจารย์อาช่างยิ่งใหญ่ เลือดลมพุ่งพล่าน คิดอยากจะพุ่งเข้าไปในที่ราบหิมะ ห้ำหั่นกับสัตว์ประหลาดเหล่านั้นเสียเดี๋ยวนี้
เจ้าล่าเยวี่ยพลันมองกู้ชิงแล้วถามว่า “เจ้าคิดว่ายังไง?”
กู้ชิงนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องที่ดีอย่างมาก เมื่อไม่มีรายละเอียด ก็ไม่มีช่องโหว่ แต่ข้า…ยังคงไม่เชื่อ”
และเ
