บเฉย
หมอกอันหนาวเย็นคล้ายไม่สามารถทำอะไรเขาได้
พายุหิมะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไอหมอกยิ่งหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ดูอันตรายขึ้นเรื่อยๆ ทั่วทั้งร่างของจิ๋งจิ่วเต็มไปด้วยเลือด แต่เขายังคงต่อสู้อย่างห้าวหาญ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถต้านทานต่อไปได้แล้ว ศิษย์น้องไป๋เจ่าจึงใช้ตราประทับหมื่นลี้ส่งเขากลับมายังเขาอวิ๋นเมิ่ง
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือศิษย์น้องไป๋เจ่าทะยานเข้าไปหาจิ๋งจิ่ว จากนั้นฟ้าดินพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน
หิมะถล่มลงมา
สิ่งที่ตกลงมาจากบนหน้าผามิใช่หิมะจริงๆ หากแต่เป็นหนอนหิมะจำนวนนับไม่ถ้วน
……
……
ลั่วไหวหนานเล่าเรื่องเหล่านี้จบก็สลบลงไปอีกครั้ง
กู้ชิงฟังเรื่องราวนี้จบก็กล่าวลา
หลังบอกเล่าเรื่องราวจบ สายตาที่ผู้อาวุโสของสำนักจงโจวมองดูเขามีความอ่อนโยนมากขึ้น กล่าวแสดงความเสียใจกับเขาเล็กน้อย ก่อนจะให้เซี่ยงหว่านซูออกมาส่งเขา
เซี่ยงหว่านซูเศร้าใจเป็นยิ่งนัก กล่าวอะไรกับเขาสองสามประโยค
กู้ชิงจำเนื้อหาในคำพูดเหล่านั้นไม่ได้ เขาได้ยินประมาณว่าขอบคุณ หากไม่ได้จิ๋งจิ่ว ได้โปรดบอก หากมีเวลา อยากจะไปเยี่ยม…
ที่เขาไม่สามารถจดจำคำพูดเหล่านี้ได้ อาจจะเป็นเพราะในเวลานี้เขารู้สึกค่อนข้างหนาว
ทุ่งกว้างของเมืองไป๋เฉิงในเวลากลางคืนยิ่งหนาวเย็นกว่าในเวลากลางวัน
เขามองไปยังสีเทาขาวที่ปรากฏขึ้นลางๆ ภายใต้ท้องฟ้าทางทิศเหนือ ในใจครุ่นคิดว่านั่นคือหมอกอันหนาวเย็นที่เล่าลือกันว่าเข้
