นมามันจะไม่ดี
กู้ชิงกล่าวขอบคุณ
ผู้อาวุโสสำนักจงโจวย่อมไม่มีทางอยู่เป็นเพื่อน เขาเดินออกไปก่อน
เมื่อเห็นชาร้อนและจานผลไม้ที่ถูกเปลี่ยนใหม่ ความรู้สึกที่อยู่ในใจกู้ชิงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ความสัมพันธ์ของสำนักชิงซานและสำนักจงโจวกำลังจะดีขึ้นแล้ว
อาจารย์กับไป๋เจ่าหายไปด้วยกัน ที่แท้กลายเป็นการเร่งให้โลกแห่งการบำเพ็ญพรตเกิดความสามัคคีกัน
กู้ชิ่งครุ่นคิดถึงเรื่องเพ้อฝันเหล่านี้ นั่งรออย่างเงียบๆ
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เสียงฝีเท้าดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมา
ผู้อาวุโสของสำนักจงโจวผู้นั้นเดินเข้ามา กล่าวว่า “ไหวหนานตื่นแล้ว”
กู้ชิงสีหน้าจริงจัง ปรับเปลี่ยนท่านั่ง ตั้งท่าพร้อมรับฟัง
ผู้อาวุโสของสำนักจงโจวเริ่มบรรยายเรื่องราวที่ลั่วไหวหนานเล่าให้ฟัง
กู้ชิงฟังอย่างตั้งใจ สีหน้ามีสมาธิ ส่งเสียงอืมๆ ออกมาเป็นระยะ บางครั้งถอนใจเบาๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้ากังวลใจ ทั้งยังรู้สึกตื้นตัน สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าเสียใจ
ในเรื่องราวนั้น จิ๋งจิ่วกับไป๋เจ่าเป็นคนดี ลั่วไหวหนานย่อมต้องเป็นคนดีเช่นกัน
เพียงแต่ก่อนหน้านั้น เขาได้ต่อสู้กับหนอนหิมะเพื่อช่วยถงหลู ก่อนจะถูกกลืนลงไปในท้องของหนอนหิมะจนได้รับบาดเจ็บสาหัส สติค่อนข้างเลือนลาง
สิ่งที่เขาจำได้คือมีกระบี่สีแดงเล่มหนึ่งกรีดแทงผิวหนังของหนอนหิมะ
มีศิษย์น้องไป๋เจ่าถ่ายทอดปราณก่อกำเนิดเข้ามาในร่างกายของเขา
มีจิ๋งจิ่วยืนอยู่ในพายุหิมะ ต่อสู้กับหนอนหิมะด้วยสีหน้าเรีย
