หิมะหนาๆ จำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากบนยอดเขา ที่ราบหิมะสั่นสะเทือน ดูน่าหวาดกลัว
คลื่นหิมะห้อตะบึงไปยังทิศใต้ แสดงถึงเจตจำนงและอารมณ์ของนาง
ทั้งแข็งแกร่งและเกรี้ยวโกรธ
กล้ามาคุกคามข้าอย่างนั้นรึ?
เจ้ามนุษย์ที่ไม่ได้ต่างอะไรจากหมดปลวก!
……
……
ร่างกายของจิ๋งจิ่วสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีด หากมิเป็นเพราะเท้าทั้งสองข้างฝังลงไปในหิน เขาก็อาจจะร่วงตกหน้าผาลงไปอีกครั้งก็ได้
ด้วยสภาวะของเขาในเวลานี้ การสนทนากับสิ่งมีชีวิตระดับนี้นั้นเป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตรายเป็นอย่างมาก จิตสำนึกของเขาอาจจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
ปริมาณและความบริสุทธิ์ของปราณก่อกำเนิดของเขานั้นเหนือกว่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในสภาวะเดียวกัน แต่มันก็ถูกใช้ออกไปจนหมดในเวลาเพียงสั้นๆ
จิตใจของเขาเองก็เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด เหนื่อยเสียยิ่งกว่าตอนที่ประลองหมากล้อมกับถงเหยียนเสียอีก
สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดก็คือบนผิวโอสถกระบี่ของเขามีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นมารอยหนึ่ง
แต่เขาได้รับข้อความมากพอแล้ว แล้วก็ส่งข้อความของตัวเองออกไปเช่นกัน
โต้ตอบกันไปมา ไม่มีตัวหนังสือ เป็นเพียงการสื่อสารทางจิตสำนึก
ผลลัพธ์จากการเจรจาครั้งนี้ ดูเผินๆ แล้วเหมือนจะค่อนข้างคลุมเครือ แต่ความจริงแล้วมันกลับชัดเจนเป็นอย่างมาก
ถ้าเขามีท่าทีอะไรที่ถูกอีกฝ่ายมองว่าเป็นภัยคุกคาม
สงครามจะเริ่มทันที
……………………………
