ี่สำคัญอย่างมาก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายขึ้นหน่อย
“ศิษย์น้องมาช่วยข้า ข้ารู้สึกซาบซึ้งเป็นยิ่งนัก แต่ข้ารู้ว่าหากสุดท้ายมีเพียงตัวเลือกเดียว เจ้าคงไม่มีทางเสียสละตัวเองเพื่อให้ข้ารอดออกไปแน่”
“ท่านเลยตัดสินใจจะชิงตราประทับหมื่นลี้ไปจากมือข้า”
ไป๋เจ่ามองดูเขา กล่าวว่า “ยังไม่ต้องพูดถึงท่านกับข้า ท่านคิดว่าท่านทำเช่นนี้แล้วจะสู้หน้าพ่อแม่ของข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
ลั่วไหวหนานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “อาจารย์และอาจารย์หญิงมีบุญคุณต่อข้าดุจขุนเขา…อย่างนั้นหรือ? อย่างนั้นเหตุใดเจ้าเข้าร่วมการประลองวิถีพรต ถึงได้มีของล้ำค่าอย่างตราประทับหมื่นลี้ติดตัวมาได้ แต่ข้าลงประลองวิถีพรตมาตั้งหลายครั้ง กลับไม่เคยได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว? หากบอกว่าการประลองวิถีพรตคือการใช้ความเป็นความตายมาทดสอบคน เหตุใดเจ้าจึงไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้? ทำไมคนที่ตายถึงต้องเป็นข้า? สุดท้ายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ พวกเขาเย็นชาต่อข้า ก็อย่าได้โทษว่าข้าใจดำเลย”
ไป๋เจ่ารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “พูดจาแบบนี้ออกมา หรือว่าท่านไม่รู้สึกละอายใจเลย?”
ลั่วไหวหนานสีหน้าเฉยชา กล่าวว่า “อาจารย์และอาจารย์หญิงแข่งกันชั่วชีวิต แข่งมาจนถึงรุ่นพวกเรา อาจารย์อยากให้ข้าแต่งกับเจ้า อาจารย์หญิงอยากให้ถงเหยียนแต่งกับเจ้า การที่สามารถได้แต่งกับผู้หญิงอย่างเจ้า ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ดีที่สุด แต่เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้ากับถงเ
