แต่งงานที่ว่านี้อีกต่อไป
“อย่างนั้นปณิธานที่เจ้าเคยว่าเอาไว้ล่ะ? ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญพรตต่างรู้เรื่องนี้ หรือเจ้าไม่กลัวถูกคนหัวเราะเยาะ?”
ไป๋เจ่ามองดูดวงตาของเขาพลางกล่าว
ลั่วไหวหนานกล่าว “เวลาสามารถทำให้คนเราลืมเลือนคำสัญญาทุกอย่างได้ ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่กล่าวให้คนอื่นฟัง เดิมทีมันก็ไม่ได้สำคัญอยู่แล้ว ก็เหมือนกับเรื่องเหล่านั้นที่เจ้าเคยพูดกับข้าและถงเหยียน แล้วก็ยังมีพวกหนานซาน พวกเรื่องอนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ภัยคุกคามจากแคว้นเสวี่ย ความเงียบของดินแดนหมิง การปกป้องคุ้มครองของผู้อาวุโส เรื่องเหล่านี้ก็เป็นแค่จินตนาการของเด็กผู้หญิงเท่านั้น หรือเจ้าคิดจริงๆ ว่าข้าจะเชื่อที่เจ้าพูดมา และยอมช่วยเจ้าให้กลายเป็นผู้นำของผู้บำเพ็ญพรตรุ่นใหม่ ทำเรื่องยิ่งใหญ่ที่ผู้คนในอดีตไม่สามารถทำได้สำเร็จ?”
“หรือคำพูดที่ท่านพูดมาก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องโกหก?”
“ก็เป็นเรื่องโกหกน่ะสิ ข้าก็แค่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าหน่อยเท่านั้น เพื่อเห็นแก่ที่เจ้าชอบข้า เคารพข้า”
“เหมือนอย่างที่พวกเราเล่นพ่อแม่ลูกกันตอนเป็นเด็ก?”
ลั่วไหวหนานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าโตกว่าเจ้าหลายปี เวลานั้นส่วนใหญ่เป็นถงเหยียนที่เล่นเป็นเพื่อนเจ้า
ไป๋เจ่าเงยหน้าขึ้นมาอย่างหยิ่งทะนงราวองค์หญิง พลางกล่าวว่า “จริงอยู่ที่เมื่อก่อนข้าเคารพท่านมาก แต่ท่านพูดผิดไปเรื่องหนึ่ง ข้าไม่เคยชอบท่านเลย”
ลั่วไหวหนานยิ้มๆ มิกล่าวกระไร
เหมือนกับ
