ศิษย์พี่ใหญ่ในเขาอวิ๋นเมิ่งผู้นั้นที่กำลังมองดูศิษย์น้องที่พูดโกหกเพราะกำลังรู้สึกโกรธด้วยสีหน้าเอ็นดู
ไป๋เจ่ากล่าวต่อว่า “คนที่ข้าชอบคือจิ๋งจิ่ว ต่อให้เป็นศิษย์พี่ถงเหยียน ก็ยังแข็งแกร่งกว่าท่านมากนัก”
“ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าไม่พอใจ แต่เหตุใดจึงต้องทำให้ตัวเองลำบากใจด้วย”
ลั่วไหวหนานเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าศิษย์ชิงซานที่ชื่อจิ๋งจิ่วนั่นมีอะไรดี มันมีสิทธิ์อะไรถูกเจ้าเอามาใช้เป็นข้ออ้าง?”
ไป๋เจ่ายิ่มเล็กน้อย พลางกล่าว “ข้าพูดความจริง ท่านหน้าตาไม่ดีจริงๆ”
ลั่วไหวหนานคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้บำเพ็ญพรตรุ่นใหม่ ร่างกายสูงใหญ่ องอาจผ่าเผย น่าเคารพยำเกรง
แต่หน้าตาของเขามิอาจเรียกได้ว่าดี เพียงแค่ธรรมดาเท่านั้น
ถงเหยียนมีใบหน้าอ่อนเยาว์แต่เกิด สายตาเยือกเย็นราวหิมะ จึงดูดีกว่าเขา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจิ๋งจิ่ว
“ศิษย์น้องช่างร้ายกาจจริงๆ”
ลั่วไหวหนานสะกดอารมณ์โกรธในใจตัวเอง กล่าวออกไปอย่างเฉยชาว่า “ในสถานการณ์แบบนี้ เจ้ายังยั่วโมโหข้าได้อย่างง่ายดาย”
“ข้ามิได้โกหก ข้ากับจิ๋งจิ่วมีใจให้กันจริงๆ ไม่อย่างนั้นท่านคิดว่าอาศัยข้าเพียงคนเดียวจะมายังดินแดนทางเหนือที่หนาวเหน็บเช่นนี้ได้อย่างนั้นหรือ? เป็นเพราะเขายอมเสียสละปราณก่อกำเนิด ทั้งยังใช้ของวิเศษของชิงซานไปอีกหลายชิ้น ถึงได้พาข้ามาส่งที่นี่ได้”
ในตอนที่กล่าวคำพูดนี้ บนใบหน้าของไป๋เจ่าเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยน นั่นล้วนแต่เป็นความร
