ี่จะคลายความรู้สึกตกตะลึงที่อยู่ในใจได้
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงวาดดอกเหมยเยอะขนาดนี้? มีดอกเหมยอยู่กี่ดอกกันแน่?”
“แล้วจะนับอย่างไร?”
เหล่าผู้บำเพ็ญมองออกเพียงว่าดอกเหมยเหล่านั้นผลิออกมาจากกิ่งเหมยของจิ๋งจิ่ว แต่กลับไม่สามารถนับจำนวนของดอกเหมยได้
จิตรกรผู้นั้นกำลังเก็บพู่กันและสี พลางกล่าวว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคุณชายเหอวาดไปกี่ดอก ข้าเพียงแต่รู้ว่าบนเอกสารเขียนเอาไว้ชัดเจน มีทั้งหมดเจ็ดสิบเจ็ดดอก”
เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญพรตพากันสูดหายใจด้วยความตกใจ ในใจครุ่นคิดว่านี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
งานชุมนุมเหมยฮุ่ยจัดมาแล้วหลายครั้ง มีผู้เข้าร่วมการประลองคนไหนบ้างที่สามารถสังหารสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยได้มากมายขนาดนี้ภายในคืนเดียว?
มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?
จิตรกรถอนใจออกมา กล่าวว่า “จำนวนนี้นกหานเฮ่าเป็นผู้นับเอง ตัวเลขที่พวกเขารายงานมามีแค่ยี่สิบเท่านั้น”
ด้านหน้าระเบียงทางเดินเงียบสงัดลงอีกครั้ง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงที่ฟังดูเลื่อนลอยเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ข้าคิดว่าอันดับที่หนึ่งในการประลองวิถีพรตของปีนี้ น่าจะประกาศล่วงหน้าได้แล้วล่ะ”
ก่อนหน้านี้ คนที่มีจำนวนดอกเหมยเยอะที่สุดก็คือลั่วไหวหนานและถงหลู ทั้งสองต่างวาดได้เกือบสามสิบดอก ต่างจากจิ๋งจิ่วเป็นอย่างมาก….
ก็เหมือนอย่างที่ผู้บำเพ็ญพรตผู้นั้นว่ามา อันดับหนึ่งในการประลองวิถีพรตเป็นที่แน่นอนแล้ว ตอนนี้ดูแล้วก็เหลือเพียงร
