ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนไม่น้อยต้องตายไป
ยิ่งไปกว่านั้นหมอกอันหนาวเย็นในวันนี้ยังมาอย่างกะทันหันเกินไป แปลกประหลาดเกินไป น่ากลัวเกินไป ในบันทึกที่นางเคยอ่านมาก็เคยไม่มีเรื่องแบบนี้มาก่อน
หากศิษย์พี่อยู่ที่นี่ เขาจะทำอย่างไร?
ท่ามกลางความมืด มือของนางจับไปที่เอว คว้ากุมวัตถุที่เยียบเย็นเอาไว้สองอัน
ที่นี่มีห้าคน จำนวนไม่พอ
นางครุ่นคิดอยู่ในใจเงียบๆ ก่อนจะปล่อยมือออก
ในขณะที่นางปล่อยมือออก ในความมืดพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ เสียงนั้นยังคงสงบเยือกเย็น มิได้มีความหวั่นไหวของอารมณ์ ออกจะฟังดูเย็นชาเสียด้วยซ้ำ ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกเชื่อใจได้โดยไม่รู้ตัว
“เก็บกระดิ่ง”
ศิษย์หญิงแห่งสำนักเสวียนหลิงเรียกกระดั่งที่ส่งเสียงดังสดใสกลับมาทันที
ในความมืดมีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นมา
วัตถุหนักๆ ชิ้นหนึ่งตกลงบนพื้นหิมะ เศษหิมะกระเด็นกระดอน ตกลงใบหน้าของเยาซงซาน
แต่เมื่อเทียบกับหมอกอันหนาทึบและความหนาวเหน็บแล้ว เศษหิมะเหล่านี้กลับทำให้เขารู้สึกค่อนข้างอบอุ่น
เสียงที่ราบเรียบเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ตั้งโล่”
เยาวซงซานคล้ายมองเห็นว่าห่างออกไปประมาณสองจ้างตรงหน้ามีเงาขนาดใหญ่สูงประมาณคนสองคนต่อกันตั้งตระหง่านขึ้นมา
จากนั้นก็เป็นเสียงกระแทกหนักๆ แล้วตามด้วยเสียงเหอะทุ้มๆ
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งไม่หยุด
“ป้านดารกะ”
“จุดไฟ”
“ตัดกิ่งกลางหิมะ”
……
……
กองไฟถูกจุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ถึงแม้เปล
