กล่าวกับเขาเช่นนี้
ยังมีอีกสาเหตุหนึ่งที่ตอนนั้นเขายังรั้งอยู่บนภูเขา
เขาต้องการดูตำแหน่งของศิษย์ชิงซานอีกเก้าคนและทิศทางการเคลื่อนที่ของกลุ่มของพวกเขาให้แน่ใจ
เช่นนี้เขาถึงจะสามารถคำนวณออกมาได้ว่าทันทีที่เกิดเรื่อง ตนเองต้องทำอย่างไรจึงสามารถพาพวกเขากลับไปได้ด้วยเวลาที่สั้ั้นที่สุด
นี่มิได้เกี่ยวกับความรู้สึกรับผิดชอบ เขาเพียงแต่คิดว่านี่เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว
เจ้าเปิดโรงเรียนแห่งหนึ่งขึ้นในหมู่บ้าน พาเหล่านักเรียนออกไปท่องเที่ยวในฤดูใบไม้ผลิ ก็ต้องคอยจับตาดูบนต้นไม้ริมสองฝั่งธาร เตรียมพร้อมที่จะดึงพวกเขาขึ้นมาจากน้ำ หรือว่ารับพวกเขาเอาไว้ในตอนที่ร่วงจากต้นไม้
แต่จะบอกว่าไม่ใช่ความรู้สึกรับผิดชอบก็ไม่ถูกเช่นกัน
เหตุใดแมลงเส้นเหล็กที่ไม่ควรปรากฏตัวอยู่ทางตอนใต้ของที่ราบหิมะถึงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา? เหตุใดคนอื่นถึงไม่เจอ?
ในส่วนลึกของที่ราบหิมะมีอะไรกำลังรอคอยตัวเองอยู่? หรือฟ้าดินกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่?
ถูกต้อง เขาคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับตนเอง
หากคนอื่นล่วงรู้ถึงความคิดของเขาในเวลานี้ คงจะต้องรู้สึกว่าน่าขันเป็นอย่างมากแน่นอน — เหตุใดบนโลกถึงได้มีคนที่หลงตัวเองถึงเพียงนี้?
ต่อให้เจ้าเป็นเจ้าสำนักจงโจวหรือว่าฉานจึก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดเช่นนี้
จิ๋งจิ่วมิได้คิดเช่นนี้
ความเคลื่อนไหวของฟ้าดินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบพันปีก็เกิดขึ้นจากเขา
ที่แผ่นดินเฉาเทียนไม่
