าดเล็ก หดร่างกายครึ่งหนึ่งอยู่ในเปลือก
เปลือกของมันโปร่งแสง พอจะมองเห็นโครงสร้างด้านในได้คร่าวๆ
ด้วงตัวเล็กนอนแน่นิ่งไม่ขยับ ไม่มีลมหายใจ อีกทั้งหัวใจก็ไม่ได้เต้นเหมือนอย่างมนุษย์หรือปีศาจ มันน่าจะตายไปแล้ว
“ฟื้นขึ้นมา”
จิตของจิ๋งจิ่วตกลงไปบนตัวด้วง
ด้วงฟื้นขึ้นมา
ขาเล็กๆ ของมันสั่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คล้ายอยากจะใช้วิธีนี้พิสูจน์ว่าตัวเองพยายามฟื้นขึ้นมาแล้ว
จิ๋งจิ่วเก็บด้วงเข้าไป ผ่านไปครู่หนึ่งก็หยิบออกมาดูใหม่ พบว่ามันยังมีชีวิตอยู่ จึงยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจ
เขาพลิกมือ
ด้วงร่วงปลิวตกลงมาบนพื้นหิมะตามลมหนาว
ตัวมันกับหิมะต่างก็เป็นสีขาว เมื่ออยู่ด้วยกันแล้วยากจะมองออกได้
ด้วงยืดขาเล็กๆ ทั้งหกขาของมันออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะคลานออกไป
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจมัน
ด้วงหยุดอยู่ตรงนั้น คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็คลานกลับมาข้างเก้าอี้ไม้ไผ่
จิ๋งจิ่งมองมัน
ด้วงน้อยรู้สึกได้ถึงเจตจำนงของเขา มิกล้าขัดขืน มันพลิกตัวพร้อมกางขาทั้งหกออก เปิดเผยร่างกายส่วนท้องออกมา
จิ๋งจิ่วมองดูอย่างตั้งใจ สายตาขยับเลื่อนไปตามเปลือกและข้อต่อของมัน
ด้วงน้อยตัวสั่นขึ้นมา
มันไม่มีสติปัญญา อีกทั้งเพิ่งจะเกิดออกมา แต่สัญชาติญาณของมันกลับรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรง
เพราะตำแหน่งที่สายตาของจิ๋งจิ่วมองไป ล้วนแต่เป็นตำแหน่งที่อ่อนแอบอบบางที่สุดของเผ่าพันธุ์พวกมัน
……
……
การพูดคุยถกเถียงกันเกี่ยวกับการประลองวิถีพรต
