รู้สึกอิจฉาได้อย่างไร?
หากเปลี่ยนเป็นชาวบ้านชั้นล่างที่พยายามเอาชีวิตรอด ใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างยากลำบากเหล่านั้น ก็คงจะมีเหตุผลอีกร้อยแปดพันเก้าให้อิจฉากระมัง
จิ๋งจิ่วยืนขึ้นมา ก่อนจะเดินไปริมระเบียงแล้วมองไปยังกอไผ่สีเขียว
“ปัญหาที่ไม่เข้าใจมากที่สุดก็คือ เหตุใดพวกเจ้าถึงอยู่ได้หลายร้อยปี หลายพันปีหรืออาจจะยาวนานกว่านั้น แต่พวกข้ากลับมีชีวิตอยู่ได้แค่ไม่กี่สิบปี?”
ถูกต้อง นี่ต่างหากถึงจะเป็นปัญหาที่ไม่สามารถตอบได้อย่างแท้จริง
ระเบียงทางเดินเงียบสงัด
“เหมือนกับที่ทุกคนต่างอิจฉาผู้ที่เป็นอมตะอย่างแท้จริง”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูแผ่นหลังเขาพลางกล่าวว่า “ปรมาจารย์อาจิ่งหยางก็เลยเกิดเรื่อง ใช่ไหม?”
จิ๋งจิ่วมิได้หมุนตัวกลับมา แล้วก็มิได้ตอบคำถามของนาง คล้ายกับมิได้ยินที่นางถาม
เขาหลับตา ขนตายาวงอน
แสงอาทิตย์ลอดผ่านกิ่งไผ่ที่อยู่เบื้องหน้า ตกกระทบลงมาบนใบหน้าเขา กลายเป็นเงาของใบไผ่กระดำกระด่าง
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมายืนอยู่ข้างกายเขา นิ่งเงียบไปครู่ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าไม่เหมือนคนที่จะคิดเรื่องเหล่านี้เลย”
“มาจากโลกมนุษย์ ก็ต้องคิดถึงโลกมนุษย์บ้าง”
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้น กล่าวว่า “แต่แค่คิดๆ ก็พอแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูใบหน้าด้านข้างของเขา กล่าวว่า “เหตุใดแค่คิดๆ ก็พอแล้ว?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะแค่คิดๆ ก็จะรู้ว่า ไม่มีใครที่สามารถคิดหาวิธีแก้ปัญหาได้”
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้วกล่าวว่า “แค่นี้หรือ?”
“แล้วจะ
