่างมาก
ทำให้คนรู้สึกชื่นชม
แล้วเขาจะทำอย่างไรได้?
หรือจะทำเหมือนอย่างอดีต หาวิธีหลีกหนีเป็นพอ
……
……
รุ่งเช้าวันที่สอง จิ๋งจิ่วตื่นขึ้นมาจากเก้าอี้ไม้ไผ่
ครั้งนี้เขาไม่ลืมที่จะนำเอาเก้าอี้ออกมาด้วย เขาจึงไม่ค่อยได้นอนบนเตียง
แสงแดดสาดลงมาบนต้นไห่ถังที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง ดอกไห่ถังกำลังจะร่วงโรยจนหมดแล้ว สีเขียวยิ่งดูเด่นชัด ทำให้ดวงตารู้สึกสบายเช่นเดียวกัน
เขาหยิบเอากระบี่เหล็กลงมาจากชั้นวางหนังสือ ใช้มือเรียกเพลิงกระบี่ออกมาล้างหน้า ก่อนจะออกจากเรือนตระกูลจิ๋งไป
เป็นเพราะกังวลว่าเขาจะก่อความวุ่นวาย จึงมีศิษย์ชิงซานคอยจับตาดูเรือนตระกูลจิ๋งเอาไว้ตลอดเวลา ขณะเดียวกันก็มีกองกำลังอื่นคอยจับตาดูที่นี่เอาไว้เช่นเดียวกัน เพียงแต่ว่าพวกเขาไม่เห็นจิ๋งจิ่วตอนที่ออกไปจากเรือน
เวลาที่จิ๋งจิ่วอยากจะหายตัวไป ไม่มีใครรับรู้ถึงกลิ่นอายของเขาได้
เหมือนกับตอนที่ยอดฝีมือของยอดเขาปี้หูจะสังหารเจ้าล่าเยวี่ยบนยอดเขาอวิ๋นสิงครั้งนั้น
……
……
ซอยแปลกหน้าธรรมดา บ้านคนธรรมดา
จิ๋งจิ่วเปิดประตูรั้วเข้าไป เขามองเห็นไก่สองตัวที่กำลังก้มหน้าจิกอาหารบนพื้น
ไก่สองตัวนั้นผอมแห้ง เศษแกลบและผักกวางตุ้งบนพื้นที่ถูกจิกจนเหลือแต่ก้านแสดงให้เห็นว่าอาหารในเวลาปกติของพวกมันนั้นแย่อย่างมาก
สายตาของจิ๋งจิ่วกวาดตาดูรอบบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน
เขามองชายที่ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะผู้นั้น ก่อนกล่าวถามว่า “ใครใช้ให้เจ้าทำ?”
……
……
ใน
