ักจงโจววางแผนสังหารเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อของสำนักชิงซาน
ด้วยสถานะของเจ้าล่าเยวี่ยในเวลานี้ เรื่องที่นางถูกลอบสังหารย่อมต้องถูกให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือราชสำนักจำเป็นต้องแสดงท่าทีให้ความสำคัญอย่างมากออกมา เพราะทุกคนต่างกังวลเรื่องการตอบสนองของชิงซาน
ในฐานะที่เป็นเจ้าหน้าที่ของกรมชิงซานที่ถูกกีดกันจนไร้อำนาจ ซือเฟิงเฉินย่อมต้องถูกผลักให้ออกไปรับมือคดีที่ยากลำบาก แต่อาจจะไม่ได้รับความดีความชอบเช่นนี้
เขาดึงสายตากลับมาจากศพของเว่ยเฉิงจึ ก่อนจะเดินไปยังริมผา สายตามองดูผืนป่าที่ค่อยๆ มีดวงไฟนับหมื่นสว่างขึ้นมา นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
เจ้าล่าเยวี่ยยังไม่ตาย
แต่มือสังหารของปู้เหล่าหลินกลับตาย ตายด้วยน้ำมือของมารชั่วดินแดนหมิงที่มิได้ย่างกรายเข้ามาในแผ่นดินเป็นเวลาหลายปีแล้ว!
มือสังหารคนนั้นคือผู้อาวุโสของสำนักจงโจว!
สถานการณ์ดำเนินไปไกลกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้
เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้ไม่รู้กี่เท่า
ซือเฟิงเฉินรู้สึกว่าในป่าที่อยู่ไกลออกไป คล้ายมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตนเองอยู่
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีอารมณ์ใดๆ
ร่างกายเขาค่อยๆ รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา
……
……
ในเมืองเจาเกอ
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูกระบี่มิคำนึงที่นอนสงบนิ่งอยู่ในมือ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องประกาย กระบี่มิคำนึงยิ่งดูแดงยิ่งขึ้น คล้ายเพิ่งจะสังหารคนมาอย่างไ
