ยังคงนอนหลับอย่างสงบอยู่ในห้อง ไป่หลิงอดไม่ได้ที่จะมองดูหมิงเวยซ้ำแล้วซ้ำเล่า อัศจรรย์มากผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่ตื น หรือจะเป็นอย่างที่แม่นางผู้นี้พูด
เวลายังคงดำเนินต่อไป…หลังจากผ่านไปสองชั่วยามไป่หลิงก็เชื่ออย่างสนิทใจ จนกระทั่งพ่อบ้านจี๋เข้ามาถามนางจึงออกไปอธิบายสถานการณ์ด้วยตนเอง
พ่อบ้านจี๋ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเขาบ่นพึมพำ “ดูเหมือนแม่นางผู้นี้รู้จักบุญคุณ กระทำการอย่างระมัดระวัง หากนางสามารถรักษาอาการของฮูหยินผู้เฒ่าได้จริงๆ ก็คง…”
ไป่หลิงกลับพูดว่า “นางบอกว่านี่เป็นเพียงการบรรเทาอาการของฮูหยินผู้เฒ่า หากจะกำจัดมันจำเป็นต้องหาปมของปัญหานี้ แต่ฝันร้ายของฮูหยินผู้เฒ่าไม่ควรให้คนนอกรู้…”
พ่อบ้านจี๋พูด “ที่ไม่ควรให้คนนอกรู้เพราะคนพวกนั้นไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ และเป็นการให้คนพวกนั้นค้นพบความลับของตระกูลถังอย่างไร้ประโยชน์ หากนางสามารถรักษาให้หายได้เพ พื่อประโยชน์ของฮูหยินผู้เฒ่า เหล่ากั๋วกงคงเห็นด้วย”
ไป่หลิงเป็นเพียงสาวใช้ไม่มีประสบการณ์เหมือนพ่อบ้านจี๋นางจึงถามไปว่า
“เช่นนั้นพวกเราควรเก็บแม่นางผู้นี้ไว้หรือ”
“แน่นอน ไม่เพียงแค่เก็บไว้ แต่ยังต้องได้รับการปฏิบัติเหมื
