อนเป็นแขกผู้มีเกียรติด้วย”
ในขณะที่ทั้งสองคุยกันเวินซิ่วอี๋ก็เดินมาถึง นางมีความอดทนต่ำถูกทิ้งไว้อยู่นานจนหมดความอดทนที่จะรอ ทุกคนล้วนทราบดีว่านางเป็นศิษย์น้องของคุณชายรอง บ่าวในตระกูลถังจึงไม ม่กล้ารั้งนางถึงได้ปล่อยให้นางบุกเข้ามาถึงในลานเช่นนี้
“พวกเจ้าพูดถึงผู้ใด แม่นางที่ไหนหรือ”
เมื่อเห็นเวินซิ่วอี๋เดินเข้ามาพ่อบ้านจี๋ก็ไม่พอใจ “แม่นางซิ่วอี๋ไม่ใช่ว่าให้ท่านรอสักครู่หรือ”
เวินซิ่วอี๋ยิ้มเย็น “หากข้าฟังพวกเจ้าจริงๆ ละก็วันนี้คงแย่แล้ว รีบพูดมาแม่นางผู้นั้นคือผู้ใด มาจากไหน”
พ่อบ้านจี๋ติดตามฮูหยินผู้เฒ่ามาตลอดจึงชินกับการเห็นท่าทีหึงหวงของเวินซิ่วอี๋แล้ว ทุกครั้งที่ฮูหยินผู้เฒ่าไปพบคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงนางจะคิดว่าเป็นคนที่มองหาให้คุณชายรอง จึงวิ่งออกไปก่อกวน
ครั้งนี้พ่อบ้านจี๋เห็นว่าคงเป็นเช่นเดียวกันจึงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ท่านอย่าคิดมากเลยขอรับ สตรีผู้นี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยแค่เป็นคนที่ได้รับการช่วยเหลือระหว่างทาง และแค่ไปดู อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าก็เท่านั้น”
เมื่อเวินซิ่วอี๋ได้ยินคำว่า ‘ช่วยกลับมา’ นางเริ่มสงสัยมากขึ้น และถามว่า “เมื่อคืนนี้พวกเจ้าช่วยคนขึ้นมาจากน้ำใช่หรือไม่
