ี้หลิงนั่งสับสนอยู่ในห้องหนังสือ
สะใภ้ต่งผลักประตูเข้ามา “เหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่หากไม่ออกไปยามเหม่าก็ไม่ทันแล้ว”
จี้หลิงถอนหายใจ “วันนี้เยวี่ยอ๋องเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อตามหาน้องหญิง และเสียวอู่”
สะใภ้ต่งถามเขา “ท่านควรลางานด้วยหรือไม่ เดินทางไปกับท่านอ๋อง อย่างไรก็เป็นคนในครอบครัว”
“ข้าไปไม่ได้!” จี้หลิงส่ายหัวด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง “เขามุ่งหน้าไปแคว้นฉู่ทางใต้ ข้าในฐานะที่เป็นขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งขึ้นในราชสำนักไม่ควรไป”
“แล้วเหตุใดท่านอ๋องถึงไปได้ล่ะ” สะใภ้ต่งกังวลเล็กน้อย “น้องหญิงและเสียวอู่ถูกลักพาตัวไปแคว้นฉู่จริงๆ หรือ เช่นนี้ท่านอ๋องจะปลอดภัยหรือไม่”
“แน่นอนว่าเสี่ยง” จี้หลิงหยิบสมุดบันทึกออกมา และวางโดยไม่รู้ตัว “แต่พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วทำได้เพียงหวังว่าท่านอ๋องจะพาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย”
สะใภ้ต่งกอดเขาด้วยความเจ็บปวด “วางใจเถอะ พวกเขาเป็นคนดีย่อมได้รับการช่วยเหลือจากสววรค์ จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”
………….
พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
อาหว่านนั่งอยู่ในรถม้า มองดูภูเขา และแม่น้ำภายใต้ดวงอาทิตย์อย่างเงียบๆ
หากไปจากที่นี่แล้วนางก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาอีกหรือไม่ ยังสามารถมอง
