ออกจากเมืองหลวง
“หากท่านอ๋องเดินทางไปแคว้นฉู่ละก็จะต้องระมัดระวังทุกฝีก้าว คนที่ท่านพาไปด้วยจะต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ข้างกายแม่นางหมิงมีชายที่ชื่อโหวเหลียงที่สามารถปลอมตัวได้เชี่ยวชาญ เรื่องสะกดรอยตาม อีกทั้งยังเข้าใจเคล็ดวิชาเล็กน้อย ท่านอ๋องสามารถพาเขาไปได้อีกทั้งยังต้องพายอดฝีมือไปอีกสองสามคน…น่าเสียดายที่ท่านหนิงไม่อยู่ไม่อย่างนั้นเขาคงติดตามไปด ด้วยซึ่งวางใจได้เยอะกว่านี้”
“ส่วนที่เมืองหลวงท่านอ๋องวางใจได้ มีข้ากับใต้เท้าเจี่ยงคอยดูอยู่แล้วยังอาจารย์ฟู่ที่คอยอุดรูรั่วจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน”
หยางชูยืนขึ้น และโค้งคำนับให้ทั้งสามคนอย่างสุดซึ้ง
ในตอนที่พวกเขารีบลุกขึ้นคำนับตอบหยางชูพูดเสียงเคร่งขรึม “เจียงเหยี่ยนรู้ดีว่านี่เป็นการเอาแต่ใจตนเอง แต่ถ้าหากไม่ใส่ใจแม้กระทั่งคนที่รักข้าจะต้องการใต้หล้านี้ไปเพื่ออะไรรบ บกวนทุกท่านแล้ว”
วันรุ่งขึ้นหยางชูพาคนเดินทางออกจากเมืองหลวง ครั้งนี้ไม่มีพระราชโองการ เขาจากไปอย่างเงียบๆ และไม่มีผู้ใดเดินทางมาส่ง
ท่ามกลางหมอกยามเช้า เขามองย้อนกลับไปหยุนจิงสูงตระหง่านแสดงให้เห็นความยิ่งใหญ่ของเขตพระราชฐานอย่างเงียบๆ
เขาหันหัวม้า และวิ่งออกไป
ในเวลาเดียวกันจ
