นั้นที่ดึงหมวกคลุมลงมาเผยให้เห็นใบหน้าของเขา
หัวหน้าราชองครักษ์ตกตะลึง “องค์ชายรอง” เขาไม่ได้ถูกกักบริเวณอยู่หรือ
องค์ชายรองมองมาที่เขาอย่างเย็นชา ฉื่อฉวินก้าวไปข้างหน้า และตะโกนว่า
“องค์ชายรองเสด็จมาด้วยตนเอง ยังไม่รีบคุกเข่าอีก!”
หัวหน้าราชองครักษ์ไม่ใช่คนโง่เขาเข้าใจสถานการณ์นี้ทันที และพูดอย่างเคร่งขรึม “พวกท่านจะทำอะไร ยกพลเข้าวัง คือจะก่อกบฏหรือ รีบถอยไปซะ!”
ขณะที่เขาพูดก็ส่งสัญญาณทางสายตาให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของตน
มีคนพาทหารเข้าไปในวัง และตรงไปที่ท้องพระโรง เขาไม่ได้รับข่าวแต่อย่างใด และผู้มาเยือนยังเป็นองค์ชายรองที่ควรถูกกักบริเวณอยู่ในจวน คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น อีกฝ่ายไม่ได้มาดี และเกรงว่าต้องการยึดพระราชวัง!
แน่นอนว่าองค์ชายรองส่งสายตาให้ฉื่อฉวิน ฉื่อฉวินไม่ได้พูดอะไร และชักกระบี่ออกมา กองทหารรักษาพระองค์ที่อยู่ข้างหลังเขายกธนูขึ้น ชักกระบี่ออกจากฝัก!
หัวหน้าราชองครักษ์ตะโกนว่า “ทหาร! มีคนกบฏ ปกป้องอันอ๋อง!”
เสียงฝีเท้าดังขึ้น และราชองครักษ์ทุกคนซึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ออกมา
จำนวนทหารของทั้งสองฝ่ายมีความเหลื่อมล้ำกันเล็กน้อย
หัวหน้าราชองครักษ์เห็นท่าไม่ดี กองทหารรักษาพระองค
