์ล่ะ เหล่ากองทหารรักษาพระองค์ที่อยู่ห่างไกลออกไปเล็กน้อยล่ะ เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกเขาจบสิ้นแล้วเหลือเพียงราชองครักษ์หน้าท้องพระโรงที่ต้องต่อสู้เพียงลำพัง
“ไม่ต้องมองหรอก” ฉื่อฉวินมองอย่างดูถูก “พระราชวังทั้งหมดถูกคนของข้ายึดครองไว้หมดแล้วพวกเจ้าไม่มีกำลังเสริม ยอมแพ้เสียเถอะ!”
เมื่อข่าวได้รับการยืนยันหัวหน้าราชองครักษ์หนาวเยือกไปทั้งหัวใจ แต่ผู้ที่สามารถเป็นหัวหน้าราชองครักษ์ และเป็นแนวหน้ารับผิดชอบความปลอดภัยของฮ่องเต้จะสั่นคลอนด้วยคำพูดไม่กี่คำได้อย่างไร ไม่ว่าฝ่าบาทจะอยู่ที่นี่หรือไม่ก็ตาม หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องท้องพระโรงหากวันนี้วังหลวงถูกพวกกบฏยึดครองจะมีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
เขากัดฟันตะโกนขึ้นว่า “ต่อหน้าท้องพระโรงไม่อนุญาตให้กำเริบเสิบสาน! มิฉะนั้นจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”
ฉื่อฉวินยิ้มเยาะเขายังเป็นสมาชิกของกองทหารรักษาพระองค์ ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าราชองครักษ์มีความจงรักภักดีอย่างยิ่ง และไม่สามารถพูดโน้มน้าวได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ต้องจัดการพวกเขาซะ!
เขาเงยหน้าขึ้นและกำลังจะสั่ง…
เสียงเปิดประตูดังขึ้นในเวลานี้ ทุกคนหันไปมอง แต่เห็นขันทีนายหนึ่งก้าวออกจากประตู และมองดูพวกเขา
“ท่านอ๋องมีคำสั่งใ
