ตี๋ฝานคุยกับทหารเฝ้าค่ายหลังจากนั้นไม่นานแม่ทัพรุ่นเยาว์ก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเขาก็หัวเราะเสียงดัง “พี่ตี๋ฝาน ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่กัน เมื่อครู่ข้านึกว่าตัวเองได้ยินผิด หิมะตกหนักเช่นนี้แทนที่ท่านจะไปกอดภรรยาที่เรือน มาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ”
ตี๋ฝานยิ้มเก้อแล้วหันกลับมา “แน่นอนว่ามาหาที่หลบภัยกับท่าน! เฮ้อ ข้าถูกภรรยาไล่ออกมานางบอกว่าข้ากลับบ้านก็รู้ว่าต้องดื่มสุรา แต่ก็คิดไม่ออกว่าข้าไม่ดื่มแล้วจะทำอะไร! นางไม่ให้ข้าดื่มข้าไม่รู้จะทำอย่างไรเลยมาดื่มกับพวกท่าน”
แม่ทัพหนุ่มเหลือบมองฟู่จินที่อยู่ด้านหลังอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างจึงยิ้ม “พวกสตรีก็เป็นเช่นนี้ไม่คิดถึงความลำบากของพวกเราที่ต้องไปทำงานนอกบ้าน ท่านวิ่งฝ่าลมหนาวมาไกลเช่นนี้ มา น้องชายจะชวนท่านดื่มเอง!”
พูดจบก็พยักหน้าให้ฟู่จิน “ภรรยาท่านให้คนตามมาด้วยหรือ ช่างเถอะ เข้ามาด้วยกัน”
แม่ทัพหนุ่มพาตี๋ฝาน และฟู่จินเข้าไปในค่าย ในกองทหารรักษาพระองค์ตำแหน่งของเขาอยู่ในตำแหน่งระดับกลางมีกระโจมเป็นของตนเองซึ่งด้านในมีทหารกำยำสองนายซุกตัวผิงไฟอยู่
ชายหนุ่มเดินเข้าไปเตะแล้วดุเสียงกลั้วหัวเราะ “พวกเจ้าสองคนมาถูอะไรถ่าน
